MELAMİLER ŞEKİL NAMAZINDAN KURTULMUŞLARDIR

İsmail Emre hazretleri,mürşidi Develioğlu hazretlerini anlatıyor: Sofî demek “tasfiye edilmiş” demek ise, Develioğlu, tam mânâsı ile sofî idi; yani tasfiye edilmiş bir insandı. Ben o adama âşıktım. Onun yüzüne bakarken birçok kudretler gördüm. Onun yüzüne bakınca hayrân olur, kendimi unuturdum. Onu seyrederken konuştuklarını dinleyemezdim. Sesi uzaktan gelir gibi gelirdi. Sözlerini bir araya getirecek kudretim kalmazdı. – Kaç sene hizmet ettiniz ona? – 1915 ten 1933 e kadar. 1933 te bu âlemden göçtü. – Evvelce namaz kılarmışsınız. Namazı, Develioğlu hayattayken mi bıraktınız? – Evet, o, hayattayken. Bu mânevî âlemde bir (Vâdî-i Cünun) vardır. Oradan geçerken, insan bu (âlem-i fark)taki şeyleri unutur. Namazı ne vakit terk ettiğimi bilemiyorum. – Develioğlu namaz kılar mıydı? – Bilmiyorum. Ben onu sohbetlerde görürdüm. Sohbete başladı mı, saatlerce konuşurdu. – Develioğlu bu yola kaç yaşında başlıyor? – Herhalde 22-23 yaşlarında. Okuyup yazması olduğu için, askerlikte “Bölükemîni” sonra asteğmen oluyor. Çok münevverdi; fakat siyasetle alâkası yoktu. – Kerâmet’e ehemmiyet verir miydi? – Vermezdi. Evvelâ yolu kerâmetten geçmiş amma, sonra kerâmete hiç kıymet vermezdi. Asıl kerâmet (ilim) ve (hâl) dir. Asıl kerâmet, kerâmet kudretini zapdetmektir. Kerâmeti zapdetmeyen, ileriye gidemez. İnsanın kendisi küçüldükçe hâl ve kerâmet yolu açılır; fakat onu zapdetmeli. Kerâmeti hokkabazlar da yapıyorlar. Kerâmetin beşeriyete bir faydası var mı? Gaye kerâmet midir?