KABUĞU KIRMAK GEREKİR

İşte böyle, “Hakikat” meyvesinin kabuğu fücûurattır. Onu soyup atmadıkça meyvenin lezzeti alınamaz. Fücûrata müptelâ olmuş insanlara acımalı; onları kurtarmaya çalışmalı; fakat kurtaralım derken onların düştüğü girdaba düşmemelidir. Boğulmak üzere olan bir insan, kendini kurtarmaya gelene sımsıkı sarılarak, onu da kendisiyle birlikte suların dibine götürür. Fücûrat girdabına düşmüş olan insanı, eğer selâmet sahilinde bulunan kuvvetli bir ele yapışmışsan, kurtarmağa çalış; yoksa o seni çeker düşürür; düşürdükten sonra da, kendisi gibi yaptığı için zevk duyar. Bazı azâplar, işte bu kadar tatlıdır; uyuzların kaşınması gibi. Zaten azâp kelimesi “tatlı” mânâsına geliyormuş. Eğer içimizdeki ekşilik hâlini tamamıyla atar da halis bir şeker olursak, artık sirke bize tesir edemez. Bir insanda dünyada bulunan her şey ve her hâl mevcuttur. Dışarıdaki, yalancılık hâli, içimizdeki yalancılık hâliyle izdivaç eder; onlardan doğan çocuk “yalan” halinde ağzımızdan çıkar. Hamile bir kadın, doğacak olan çocuğu nasıl zapt edemezse biz de o yalanı zapt edemeyiz.