İNSAN AHLAK DEMEKTİR.

Dilde ve sözde kalan, öze geçmeyen bir (irfâniyyet) insanı iblisiyete götürür. Hâlbuki insan varlığının bütün kıymeti ahlâkındadır. İnsan demek, ahlâk demektir. Yoksa bu vücut, dört unsurdan mürekkep muvakkat bir gölgedir. Eğer ebedî bir hayata kavuşmak istiyorsak, ahlâkımızı düzeltmeliyiz. Ahlâkını temizlememiş olan bir insanın zararı, kendinden başka, muhîtine de dokunur. Bir kötünün, yedi mahalleye zararı dokunur derler. Ne kadar doğru… Nefis temizliğini gençlikte yapmaya çalışmalı. Yaşlandıkça iş zorlaşır. İnsanda bu temizliği yapacak irâde kuvveti de kalmaz. Baksana, kırkından, kırkbeşinden sonra insanı askere bile almıyorlar; nerde kaldı (Cihâd-ı Ekber) denilen nefis muharebesi… Nefis, bizim düşmanımızdır. Biz onu öldürmezsek, o bizi öldürür. Nefis, Hz. Ali’nin dediği gibi, bir köpektir. Bizi düşünmez. Kendisi ne isterse onu arar. Göze görünmeyen bu nefis bizim dağ gibi olan varlığımızı kaldırdığı gibi yere vurur.