ALEM GEÇİŞLERİ,SÖYLERKEN DUYMAYANLAR,

Zaten (Ben gördüm) diyen görmemiştir. Allah kendi kendini görür. O âlemden bu âleme gelirken, o görüş orada kalır. Âlemi farka gelirken aklında o hâlin lezzeti kalır. Âlemi farka gelmesinin sebebi, bizi oraya götürmektir. O doyulmaz ve anlatılmaz zevki, sırf bize hizmet etmek için bırakır. Birçokları o âlemin zevkini bırakamamışlar, meczûb bir halde veya bir tarafa çekilerek yaşamışlar daha doğrusu, o âleme göçecekleri zamanı beklemişlerdir. Fakat bu hâl, nâkıstır. Her iki âlemi de idare edebilmeliyiz ki insanlara gerek maddî, gerek manevî faydamız dokunsun. Deryâ-yı Ahâdiyyet’de “Tecellî” nûruna gark olan insan, bizimle konuşmak, bizi alıp o âleme götürmek için âlemi fark’a gelir. Bizimle konuşurken, söylediği sözü kendi kulağı duyuyorsa, o söze kendisinin aklı karışıktır. Binaenaleyh, o aklî söz, âleme ait değildir. Çünkü akıl (Sidre)ye kadar gider. Söyleyeceği söz de ancak oraya ait olacaktır. Eğer söylediği sözü kendi kulağı duymuyorsa, o sözler Allah’ın kelâmıdır. Hz. Muhammed, ağzından çıkan âyetleri bilmiyor ve işitmiyordu. Sonra, o âyetleri tekrar ettikleri zaman onlardan kendisi de istifade ediyordu. Bâyezid’in ve Mansur’un sözleri de böyledir. Demek ki o sözler kendilerinin değil, doğrudan doğruya Allah’ın zâtına aittir. Söyleyenin ağzı, dili ve aklı vardır amma, bunları (Aklı Küll)e teslim etmiştir. (Aklı Cüz) (Aklı Küll)e düşünce (Aklı Küll) söylemeğe başlar. Ben ne şiir bilirdim, ne de şiire miire heves ettim. Orada yok olunca başladı “O” söylemeğe. Ben bu “hâl”in hâkimi değil mahkûmuyum. Yunus da aynı şeyi söylüyor: Yunus değil bunu diyen, (Kudret) dilidir söyliyen; Kâfir olur inanmayan, Evvel, Âhir heman benim. diyor. Hakikaten de bunu söyleyen, Yunus değildir. Aklı başındayken, Yunus böyle bir şey söyleyebilir mi?