Şeyh Ebu Said Ebül Hayr hazretleri anlatmıştır. Çocuktum Kuran okurdum. Babam beni cuma namazına götürdü.Yolda Ebul Kasım Bişr Yasin ile buluştuk. Hazret babama dedi ki:"Biz şeyhlik makamı boş kalır dervişler zayi olur endişesiyle bu cihandan gidemiyorduk. Şimdi senin oğlunu gördüm, bahtiyar oldum. Çünkü velayetleri bu çocuktan nasip olsa gerektir" dedi. Sonra babama "Namaz çıkış bu çocuğu bize getir" dedi. Namaz bitince babam beni hazretin dergahına götürdü. Dergahta yüksekçe bir dolap vardı. Babama "Çocuğu omuzuna kaldır. Dolapta bir ekmek vardır. Onu indirsin" dedi. Babam beni omuzuna aldı, elimi uzatıp dolaptan o ekmeği aldım. Sıcacık arpa ekmeği idi. Öyle ki sıcaklığını ellerimde hissediyordum. Şeyh ekmeği elimden aldı iki parçaya ayırdı. Gözleri yaş ile doldu. Parçalardan birini bana uzatıp "ye" dedi. Diğer parçayı da kendi yedi. Babama hiç vermedi. Babam:"Ey şeyh niçin bu ekmekten bir parça bana vermedin?" deyince:
Şeyh:"Ey Ebul Hayr ! Otuz yıldır bu ekmek bu dolaba konmuştu. Bana "Bu ekmek kimin elinden sıcak olursa alem ondan hayat bulacaktır" diye vaad etmişlerdi. Bu sözün hükmü bu çocukta gerçekleşse gerekir. Şimdi bunun senin oğlun olması müjdesi sana yeter"dedi..
Şeyh:"Ey Ebul Hayr ! Otuz yıldır bu ekmek bu dolaba konmuştu. Bana "Bu ekmek kimin elinden sıcak olursa alem ondan hayat bulacaktır" diye vaad etmişlerdi. Bu sözün hükmü bu çocukta gerçekleşse gerekir. Şimdi bunun senin oğlun olması müjdesi sana yeter"dedi..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder