LOKMAN HEKİM

Şeyh Sadi- Şirazı (k.s) der ki:
İşittim ki Lokman karayağızmış
Cana can katan, endam sahibi bir insan değilmiş
Bir gün kölesi kaçmış birisi Lokman'ı kendi adamı sanmış
Aciz olduğunu görerek toprak işlerinde kullanmaya başlamış
Lokman eziyet çekmiş , o adamın cefasına boyun eğmiş
Bir yıl içinde onun için bir ev yapmış
Lakin evvelce kaçmış olan köle o sırada geri dönüverince
Adam Lokman'dan fena halde korkmuş
Ayağına kapanıp özür dilemiş
Lokman gülerek :Af dileminin ne faydası var,demiş.
Bir yıldır zulmünle ciğerime kan otursun da
Bunu ben bir anda nasıl içimden atayım.
Ama yine de seni affediyorum, ey güzel adam.
Çünkü senin faydan bana bir zarar vermedi.
Sen evini mamur ettin
Benim de bilgim irfanım arttı.
Nitekim adamlarım arasında zaman zaman
Zor işlere koştuğum bir kölem vardı.
Ben de toprakta çalışmanın güçlüğünü hatırladıkça
Onun gönlünü incitmemeye karar verdim.
Büyüklerin kahrını çekmeyen insanın
Kalbi,zavallı küçüklere yanmaz
Eğer hakimlerin sözü sana katı geliyorsa
Sen de elinin altında olanlara sertlik gösterme
Ey Ulu kişi !Küçüklere sıkıntı verme .
Çünkü cihan aynı mihval üzere kalmaz.