İbrahim Ethem (k.s) ‘den şöyle anlatılır:Ömrüm boyunca dünyada üç mutluluk yaşadım.Bu üç mutluluk sebebiyle nefsimi kahır ettim.Antakya şehrine vardım.Başı açık yalın ayak yürüyordum.Herkes beni kınıyordu.Birisi “Bu efendisinden kaçmış bir köledir, efendisi nerede?” dedi.Bu söz nefsime çok hoş geldi.”Ey kaçmış firar etmiş köle !Barış antlaşmasını yapıpta efendinin yanına gideceğin zaman gelmedi mi?” dedim.
İkinci mutluluğum şu idi:Bir gemiye binmiştim.Topluluğun içinde maskara bir adam vardı.Benden daha hakir ve zavallı kimseyi görmüyordu.Sürekli gelir, omuzuma elini kor, sallardı.
Üçüncüsü : Matya şehrinde bir mescitte hasret dizine başımı koymuş , eksik ve noksanlık vadisine dalmıştım.Saygısız,edepsiz bir adam geldi ve bana hakaret etti.Nefsim o anda o hakaretten yok oldu,gönlümde bununla şad oldu.Bu mutluluğu , hakkımda Hakk’ın yüce dergahından saadet hediyesi, ikramı olarak kabul ettim..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder