“Hikmetin başı, Allah (c.c.) korkusudur” (Hadîs-i Şerîf)
“Hikmet gönülde bir nûrdur”
Hikmetin semeresi fevz ü felâhdır.
Ve buyurmuştur ki: “Mü’minin matlûbu (aradığı) hikmettir. Ve münâfığın
matlûbu şehvettir”
Ve buyurmuştur ki: “Hikmet mü’minin yitiğidir. Onu kande (nerede) bulursa alır”
Hikmet, ilm-i ledündür ki ilhâm-ı Rabbânîdir. Hikmet, kalb-i ârifte bir noktadır
Hikmet, kemâl-i fehm (olgun anlayış) ve firâsettir (ince anlayış, seziştir)
Hikmet, tekellümde isâbet kılmaktır ki Hak ile nâtık (konuşmak) ve Hak ile sâkit
olmaktır (susmaktır)
Hikmet, hazâin-i ğayb-i İlâhîdir (Allah’ın -c.c- gayb hazineleridir)
Gönülde şehvet hicâb-ı hikmettir
Kalbin zulmeti, şehvettir ve nûr ve huzûru (da;) hikmettir. Cihânda bir mekânda
nûr ile zulmet bir olmaz. Hikmetle şehvet bir gönülde cem’ olmaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder