Şeyh Serî es-Sakatî’den (ö. 251/865) hikâyet olunur ki:
“Ol bir kere elhamdülillah dediğim için otuz yıldan beri istiğfâr ederim” dedi.
“Şol sebepten kim Bağdat’ta harîk (yangın) vâkî olup nâsın (insanların) dükkânları
yandığında benim dükkânım yanmadığını bana haber verdiklerinde elhamdülillah
demişim. Keennehû ol nâsın (sanki o insanların) dükkânları yanıp benim dükkânım
kaldığına sevindim (gibi) demiş oldum. Halbûki din ve mürüvvetin (insanlığın,
olgunluğun) hakkı ona sevinmek değildi”
Bir kimse:
“Bir ârifi rüyada gördüm. Ömründen bir sene kalmış, bu sözden ağlamış. Bu
ağlamak nedendir?”
“Oğul ben her gece arzu-yı mevt ile uyurdum. Ben bu külhanı (dünyâyı) bir
sene dahî bekleyem, ona ağlarım. Cihân-ı cân gülşeni var iken cihân-ı beden külhanı
çekilmez (can gülbahçesi varken bu beden ateşi çekilmez)” demiştir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder