Bunun için “Peygamber (SAV)’in sünnetine yapışarak ona
benzemeye çalışmaktır” dersek bu biraz mücerret kalır.Çünkü,Efendimize (s.a.v)
tabi olan sahabe efendilerimiz,O’ndan feyz ve enerji almaktaydılar.O’nun yanında
halleri farklı iken,O’ndan ayrıldıklarında tekrar dünyaya dönmüş gibi
kendilerini farklı hissetmekteydiler.Bu nedenle :”Ya Rasulallah !, acaba biz
münafık mı olduk?Senle beraber iken farklıyız(dünyayı düşünmüyoruz),senden
ayrıldıktan sonra dünyayı düşünmeğe başlıyoruz” demişlerdir.
Bu nedenle “Muhakkak ki
sana bey’at edenler ancak Allah’a bey’at etmektedirler (Fetih 48/10) buyruğunda
olduğu gibi insanın bir bey’atının olması gerekir.Bugün bu konu çok fazla
istismar edilmekte ve eleştirilmektedir.Ancak,sahteciler ve istismarcılar her
devirde mevcut olmuşlardır.Sahte peygamber dahi Efendimiz (sav) zamanında
çıkmış ve islam devletini epeyi uğraştırmıştır.Bu nedenle istismar edilmesi, o müesseseden uzak
kalmayı gerektirmez.Yaşayan bir insana tabi olmak aynı zamanda bir ihtiyaçtır.O
insandan enerji almak gereklidir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder