İnsan bedenindeki nefsin isteği en öncesinde ekmek ve gıdadır.Bu nedenle hırsı bunlara sahip olma konusunda gayret verir.Ne zamanki Nadir olan (sayıca çok az olan)hükmet makamlarına(Devlet başkanlığı,Başbakanlık.bakanlık.millet vekilliği,Müsteşarlık,genel müdürlük v.s gibi yönetim makamları mahdut sayıdadır.)makamlara ulaşınca temini maişet gamından(rızk kazanma endişesinden) kurtulurlar ve kendilerini methedecek insanlar hoşlarına gider ve bu övgülere aşık olurlar.İnsanın doğasında mevcut olan bu huy,Cenab-ı Hakk'tan insana geçmiştir.Çünkü Hakteala Efendimiz kendisinin methedilmesini,övülmesini ister.Ancak,methedilen kişi,o methe layık olmazsa(o makamın verdiği imkanı insanlar için kullanmaz da kendi nefsi cihetine kullanırsa)o makam onun için bir ölüm tuzağı olur,düşmanı çoğalır ve o makamdaki görevi bittiği vakit insanlar arasında da itibarı bitmiştir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder