ERENLERİN TORUNU OLMAK(5)

 Ahir zamanın ahirinde olduğumuz bu günlerde yürekten aşık olanlara, yürekten sevenlere ihtiyacımız var.Bu satırları yazarken belki birileri okur ve onlara ışık oluruz diye düşünerek yazdım.Hayatta çıkılmaz zorluk, çekilmeyecek acı,ve dayanılmayacak çile yoktur.Erenlerimize sımsıkı sarılmalıyız,Birbirimize kenetlenmeliyiz.

Metli dede de, Aşık Anne'de dünyalarını değiştirdiler.Ala hala aramızdalar.Onlar bizler için çalışırken bizde onlar için çalışmalıyız.Kalplerimizi arındırdıkça , bakan göz değil, gören göz oldukça daha güçleneceğiz.Büyük mücadelenin son neferleriyiz.Zikirlerimiz çoğaldıkça, Deccalin büyüsünden çıkıp , Hakk yoluna ileriyeceğiz ve İnşaallah sonunda biz kazanacağız.

Metli dede, Aşık Anne sizi çok seviyorum.Bize öğrettiğiniz ve çizdriğiniz yol için teşekkür ederiz.Mevlana hazretlerini saygıyla ve hürmetle anıyorum.Çizdikleri aşk yolu için.

ERENLERİN TORUNU OLMAK(3)

 "Biz Erenlerin kızı ve torunu idik.Bir yanı çok büyük ve acı bir sınav, bir yanı ise mucizevi aşk yoluydu.Aşk yolunu yaşadıkça sevgimiz büyüdü ve denizler kadar olmaya başladı.

Biz doğru yolu ne cennet vaadi için nede cehennem korkusundan tercih etmeyen ,Allah7a olan teşekkürümüzü doğru yolda yapan kullar haline gelmiştik.

Sanki görünmez bir el bizi gerçeklerle yüzleştiriyordu.O el Aşık Anne'nin ve Metli Dede'nin eli idi.Mevlana efendimizin yolu aşkımızı pekiştiren bir yoldu.Okudukça bilgi ile ilmimiz arttı.Bilgim arttıkça inancımın artmasıyla beraber kur'an'ın ilk ayetinin neden "İkra" olduğunu anladım.Bir insanın her attığı adım , sınav,imtihan olur mu?Oluyormuş demek ki?Metli Dede'nin Aşık Anne'nin torunu olmak,taşlı yolun sonundaki cennet bahçesine kavuşmak imiş.Acılar insanı olgunlaştırır, kalpleri pişirirmiş meğer.Türkiye'ye döndükten sonra bambaşka bir pencere açıldı.Rüyalarım daha anlamlı ve mesajlı rüyalar haline geldi.Gözüm açıkken bazı şeyleri görüyordum.Bunlar bana verilmiş bir güç değildi.Tüm insanlar kalplerini işlerlerse ulaşabilecekleri bir sonuçtur.Bizler dünyada 7 milyor insan ın her birinde mucize var.Her bir azamız, nefes alış verişimiz, kalbimiz hep Allah'ı zikreder.Sistem böyle.

Yaşadığımız zorluklar sadece benim sınavım değil, etrafımındakilerin de sınavı idi.Kimisi sırtını döndü, kimisi önyargılı yaklaştı, kimisi küçümsedi, kimisi görmedi bile.Herkes ameline göre muamele etti. 

ERENLERİN TORUNU OLMAK(2)

 Reşit olmamla beraber hayatımda hiçbir şey doğru gitmemeye başladı.Çile devri başlamıştı.Allah'ım neydi bu aksilikler.? Oysa hayatımın her adımında Aşık Anne ve Metli baba'ya uygun yaşamaya çalışmıştım.Bir şeylerde yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.Nereden bilebilirim ki bu dertlerinbeni Aşk'a yaklaştıran birer basamak olduğunu.

İngiltereye okul için gitmiştim.Yaşadığmız bazı olaylar sonucu Annem Sebahat Sultan ve ben sokaklarda idik.Aç, susuz, yersiz,yurtsuz altı ay sokaklarda yattık,kalktık.Ardık dedim ki:Bu yolun sonunda öleceğiz.Ya da başımıza bir iş gelecek.İki bayan olarak hem namusumuzu korumak hem de hayatta olmak zorunda idik.Son akşam ben isyan bayrağını çekmiştim kioturduğumuz bankın önüne bir taksi yanaştı.Taksinin içinde türkçe müzik çalıyor.Taksinin içinden bir adam indi.Yanımıza geldi:"Türkmüsünüz ?" diye sordu."Evet" dedim korkarak.Sonra "Derdiniz var herhalde bacım anlatınız, yardımcı olayım" dedi.Bizde durumumuzu anlattık.Hemen bulunduğumuz yerde bir Türk restoran vardı.Orada bizim karnımızı doyurdu.Aralarında para toplamışlar,evimize gidelim diye parayı bize verdi.Taksici bizi otoğara götürdüotobüse binip evimize ulaştık.Ben bir iş buldum.Hayatımız yoluna girdi.İlk maaşımı alınca annemle birlikte bize verdikleri parayı geri vermek istedik.Elimize teşekkür için çiçek aldık.Aynı yere gittik.Ancak o hadisenin olduğu yerde ne taksi durağı nede bir restoran vardı.Karakola dahi sorduk.İmkansız dediler.Bu mahalleye Türkler giremez.Biz şaşırdık.Aşık Anne'yi aradık.Aşık Anne "Yavrum hizmetimizi beğendiniz mi?dedi.Gözyaşlarına boğulup telefonu elimizden düşürmüşüz.