İRFAN BAHÇESİNDEN/MUSTAFA ÖZEREN HAZRETLERİ

          Emekli Tabip Albay Dr. Hamdi Hızalan Efendi Anlatıyor: 

          “Hasan Basri Çantay (1887-1964), mide ve onikiparmak bağırsağı kanaması geçirmişti. Kendisini gören tüm doktor arkadaşlar hastaneye yatması gerektiğini söylemişler. Israr etmelerine rağmen hoca bir türlü kabul etmemiş.

          Bu olayı Mustafa Mucurî hazretlerini ziyarete gittiğim bir gün öğrendim. Çantay Hoca ile Koska Derinkuyu sokağında aynı apartmanda oturuyorlardı. Çantay hoca’nın yüzünde renk kalmamış, sapsarı kesilmiş. Mustafa Mucurî Efendi:

          “Arkadaşların baktılar ama bir de sen bak bakalım Hamdi” buyurdular.

          Gittik, baktım hoca hakikaten çok hasta, anemik vaziyette. Kan kaybından dolayı durumu ağır.

          “Aman hocam, mutlaka hastaneye yatmak lazım” filan dedim ama hoca hastaneye gitmemekte direniyor. Fakat Mustafa Mucuri hazretleri:

          “Seni istediğin özel bir hastaneye yatırırız” diye ısrar edince razı oldu.

          Ondan sonra hocayı Teşvikiye Sağlık Yurdu’na yatırdık. Orada hocaya birkaç şişe kan verdiler. Öylesi durumlarda verilen kan, hem kanamayı durdurur, hem de kaybedilen kanı telafi ederek hastayı rahatlatır.

 

          Verilen kan üzerine hoca epey rahatladı. Hatta biz Mustafa Mucurî hazretleriyle ziyaretine gittiğimiz de hürmeten ayağa kalkmak isteyince hoca:

          “Senin yatman lazım, yat” deyip kalkmasına engel oldu. Ondan sonra:

          “Eeee nasılsın hoca? diye sordular. Çantay hoca:

          “Hamdolsun iyiyim ama çok müteessirim!” dediler. Mustafa Mucuri hazretleri:

          “Hoca neden?” diye sordu. Hoca:

          “”Bizim temiz bir kanımız kalmıştı o da karıştı. Bize kan verdiler burada. Verdikleri kan Çıfıt kanı mıdır, mason kanımıdır, ne kanıdır, kimin kanıdır bilemem. Ondan dolayı üzgünüm,” deyince Mustafa Mucurî hazretleri:

          “Sen âlim adamsın hoca. Deryaya leş düşmekle derya pis olur mu? Olmaz. Sen türbedar Ahmed Amiş hazretlerinin elini öpmüş, ondan feyiz almış bir deryasın. Keyfine bak,” buyurunca Çantay hocanın teessürü dağıldı, neşesi açıldı, keyfi yerine geldi.

 

Bir bardak Su

 

          Gene Dr. Hamdi Hızalan Efendi Anlatıyor:

          Abdulbaki Gölpınarlı kalp spazmı geçirince kendisini gören doktorlar mutlaka hastaneye yatması gerektiğinin söylemişler ancak hoca kabul etmemiş.

          Eşi, dostu, akrabası kendisini hastaneye yatması için ikna etmeye çalışırken Gölpınarlı rüyasında Ahmed Tahir Maraşi hazretlerini görmüş.

          Ahmed Tahir Maraşi hazretleri, Abdulbaki Efendi’ye bir bardak su ikram ederek:

          “Korkma Abdulbaki, düzelirsin!” buyuruyorlar. Ertesi gün: “Hadi seni hastaneye götürelim” diyorlar fakat Abdulbaki Gölpınarlı “Ben hastaneye falan gitmem” der ve gitmez.

          Ben de o gün, yani Abdulbaki Bey’in o hastaneye gitmemekte direndiği gün, Mustafa Mucuri Efendimizi ziyarete gitmiştim.

          “Oğlum Abdulbaki Bey hastaymış, onu birlikte bir ziyarete gidelim” dediler.

          “Peki, efendim” dedim ve beraber çıktık. Ben de o zaman resmi üniformalıyım, albayım. Teşvikiye’den aşağı doğru yürürken, Teşvikiye Camii’nin önündeki sebilin yanına gelince:

          “Oğlum şurdan bir şişe Taşdelen Suyu al,” dediler. Suyu aldıktan sonra yolumuza devam ettik. Taşlık’a varınca bir kapının önünde durduk. “Şu kapıyı çal” dediler. Kapıyı çaldıktan sonra içeriden biri çıkıp: “Kimi arıyorsunuz?” diye sordu. Mustafa Mucurî Hazretleri:

          “Abdulbaki Bey burada mı?” dediler. O adam: “Burada efendim ama doktorlar kimseyle görüştürmüyorlar. Durumu çok ağır!” deyince içerden Abdulbaki Bey’in sesi duyuldu: “Kim geldi, kim geldi” Yanımızdaki adam:

          “Kim geldi diyelim efendim!”

         “Mustafa Mucurî Efendi” geldi deyin. Geldiğimizi duyan Abdulbaki Bey:

          “Aman efendim, hemen gelsinler!” dedi. Biz de sesini duyuyoruz tabi. İçeri girdik. Mustafa Mucuri hazretleri odaya geçtiler, ben elimde şişe kapı önünde bekliyorum.

           Abdulbaki Bey pek sevindi. “Aman efendim,” dedi, ben de teşrifinize intizar ediyordum! Beni hastaneye kaldırmak istediler! Fakat dün gece rüyamda, Ahmet Tahir Maraşi hazretlerini gördüm. Bendenize bir bardak su ikram etiler ve “korkma, iyileşirsin,” buyurdular. Ben de hastaneye falan gitmedim, sizi bekliyordum!” deyince Mustafa Mucuri hazretleri bana: “Oğlum şu suyu ver!” dediler.

          Elimdeki su şişesini kendilerine uzattım. Kendi elleriyle bir bardak su verdikten sonra:

          “İşte bu suyu al. Bu suyu içinceye kadar iyi olursun!” dediler. Nitekim de öyle oldu. Abdulbaki Bey o suyla iyileşti.

 

Kınından Çıkan Kılıç!

 

          Haşim Kökten Efendi Anlatıyor:

          Efendim Mustafa Mucuri hazretlerinin son günleriydi. Ahirete gidiş ahvali belirmeye başlamıştı. Huzurdayım ama çok üzgünüm. “Efendim Hakka yürüyünce biz ne yapacağız, ne olacağız?” diye içimden için için yanıp tutuşuyorum. Önlerinde, diz üstün oturuyordum o anda.

          “Şöyle koltuğa otur” dediler. Kalktım, koltuğa oturdum. Beni bir güzel süzdükten sonra:

          “Evladım, bir mürşid-i kâmil dünya hayatındayken kılıcı kında olur! Ahirete intikal ettiği zaman kılıç kından çıkmış olur, daha tesirli olur, keyfine bak!” dedi.

          Ondan sonra üstümden ağır bir yük kalkmışçasına rahatladım.

 

Mürit Budur!

 

          Talebelerinden H.Mustafa Kolağası anlatıyor:

          Bir gün İstanbul Adliyesi’nden Cağaloğlu Nuriosmaniye’ye doğru yürüyordum. Tam Nuriosmaniye Camii’nin Cağaloğlu kapısında Mustafa Efendi ile karşılaştık. Hakipay olduktan sonra (kucaklaşma):

          “Oğlum bedestende bir tablo var onu gördün mü?” dediler. “Hayır, görmedim” deyince:

          “Haydi, gel beraber görelim” dedi. Bedestene girdik, satış salonunda 50-60 cm. ebadında bir levha üzerine sülüs yazısıyla aynen şöyle yazıyordu:

          “Müride bir ilahi emir vaki olsa, bir de mürşidin emri vaki olsa, müreceh olan emir mürşidin emridir.”

         Yazıyı beraber okuduktan sonra mübarek ağlamaya başladı. Gözyaşları arasında:

          “İşte oğlum mürit budur!” buyurdular.

          Oradan ayrılırken kendilerine:

          “Efendim müridin delili nedir? diye sordum. O zaman durdular ve ellerinin üzerine iğne batırır gibi bir hareket yaparak şöyle buyurdular.

          “işte böyle oğlum, buraya iğneyi batırsam bütün vücudum duyar mı? Duyar. İşte mürit budur. Malı mal, neşesi neşe, kederi keder, her bir hal ile mürşidin bedeninin bir uzvudur”

***

Evli Kadınla Zina

 

          Mustafa Efendi bir gün Eminönü Yeni Cami avlusunda müritleriyle birlikte çay içerken yanı başında oturan bir müridine yavaşça:

          “Dün Adalar’da ne halt ettin?” diye sordu. Mürit kızardı, bozardı, renkten renge girdi çünkü Adalar’a gittiğini ondan başka kimse bilmiyordu.

          Herkes dağıldıktan sonra Mustafa Efendi ona kalmasını işaret etti. Yalnız kaldıklarında:

         “Oğlum dün Adalar’a götürdüğün o kadın evlidir. Evli kadına ve kıza el sürmeyin. Evli kadının sana vereceği şey kocasının malıdır. Ondan nasıl helallik isteyebilirsin?

 

***

 

Bostan Sulayan Veli

 

          Ahmed Tahir Maraşi hazretlerinin tıbbiyede okuyan Kırşehir Mucur’dan Dr. Edip Memiş isminde bir talebesi yazın memlekete geldiğinde sevdiği kızla birkaç kez gizlice buluşup gönül eğlendirirler. 

           Ahmed Tahir Efendi bir gece müritleriyle sohbet ederken İstanbul Langa taraflarında bostanını sulayan bir velinin menkıbesini anlatır ve sözlerini Edip’in olayıyla noktalar. Buyurdular ki:

          Vaktin birinde Langa’da bostanını sulayan bir veli varmış. Tam bostanı sulamaya başlayacağı sırada suyun kesildiğini görür. Suyun kesildiğini gören veli zat yukarıya çıkmış. Bakmış ki suyun önüne bir topak çamur gelmiş ve suyun yönünü değiştirmiş. Toprağı kenara ittikten sonra tekrar bostana inmiş ama su bir türlü gelmemiş. Su gelmeyince tekrar yukarıya çıkmış bakmış ki yine bir topak çamur gelmiş suyun önünü kapatmış. Bu hadise birkaç kez tekrarlanınca o veli zat (k.s.) nazar gözüyle bakmış bir de ne görsün? Ta Erzurum da iki veli arkadaşı kendisi ile şakalaşarak gülüyorlar. Onları o şekilde gülerken gören veli zat eline aldığı çamuru onların yüzüne fırlatmış.

 

          Menkıbeyi bitirdikten sonra şöyle der Ahmed Tahir Maraşi hazretleri:

          “Benim de o veli gibi kerametim olsaydı Edip’in Mucur’da, derede, söğüt ağacının altında yüzüne böyle bir çamur atardım” 

          Hoca Efendi’nin o son sözlerinden sonra tıp talebesi olan Edip (Memiş) kıpkırmızı kesilmiş. Meğer tatilde Mucur’a gitmiş sevdiği kızı alarak dereye inmiş, gözlerden uzakta onunla işret etmekteyken Hoca efendi hazretlerine o halleri malum olmuş.

 

Hırsız Hatun

 

          Mustafa Mucurî Hazretleri, hoş sohbet zatlardandır. Kulaktan çok gönüllere hitap eden bir üsluba sahiptir. Onu dinleyen bir daha dinlemek isterdi. Özellikle sohbetlerinin arasına serpiştirdiği hikmetli menkıbelerin her birisi çorak gönüllere hayat bağışlayan iksir kuvvetindeydi. “Hırsız Hatun” menkıbesi bunlardan biridir. 

          Zamanın birinde hanımı çok sert ve huysuz bir veli yaşarmış.  Hanımı kendisine daima zulmedermiş. Günün birinde bu hatun ölünce dostları o veliyi tekrar evlendirmişler. Fakat bu yeni eşi öncekinin tam tersi, iyi huylu bir kadınmış. Buna rağmen bizim velinin mutluluğunun artacağı yerde mutsuzluğu artmış.  Duruma şaşıran müritleri sormuşlar:

 

          “Efendim yeni eşinizden memnun musunuz?” Veli hazretleri: “Hayır” demiş “Çünkü ölen eşim huysuzdu, bu ise hırsız.” Saliha bir kadın nasıl hırsız olabilir diye hayret etmişler.  Müritlerin yanlış anladığını hisseden veli şöyle buyurmuş: 

          “Düşündüğünüz gibi değil. Aksine eşim çok takvalı, uysal ve dindardır bir kadındır ancak benim sevap kazanmama engel oluyor. Ölen eski eşim bana zulmediyordu, ben de ona karşılık sabrediyor ve ecir kazanıyordum. Bu ise benim kazancımı azalttı yani benden çalıyor” demiş.

 

***

Biz Kalenderi Değiliz

 

          Mustafa Efendi kılık kıyafet konusunda çok titiz bir zattır. Hastalığı dışında kendisini takım elbisesiz, kravatsız ve traşsız gören olmamıştır. Sakal traşı olmadan ziyaretine gelen ihvanından Dr. Hamdi Bey’e şöyle der:

          “Evladım bizim yolumuz Kalenderilik yolu değildir. Seni bir daha böyle sakallı görmek istemiyorum”

***

 

Kimi kime ısmarlıyorsun? 

          Yanından; “Efendim Allah’a ısmarladık” diyerek ayrılan Prof. Dr. Ayhan Songar’a: “Kimi kime ısmarlıyorsun kardeşim? Biz her zaman onunla beraberiz!” der.

***

 

Zamanın Kutbu Hızırdır

 

           Bir gün kendisine Hızır aleyhisselamı sordular. Şöyle buyurdu:

          “Evladım zamanın kutbu kim ise Hızır’da odur. Fakat insanlar onu başka biri zannediyorlar.”

***

Sağ Partiler 

         O ve onun nesli sol partilerden çok çektiği için daima sağ partileri desteklerdi.     Seçimlerde nasıl bir duruş sergileyelim diyenlere sağ partileri işaret eder ve şöyle derdi:

         “Oğlum sağın şerri, solun hayrından iyidir. Bütün İslam dünyasında her işe sağ elle başlanılır. Yürüyüşe sağ ayakla, yatarken sağ tarafa yatılması gibi siyasette de sağ partilerin muvaffakiyeti istenmiştir.”

***

Zikir

 

         “Oğlum zahiri zikir morfin gibidir. Zikreden o an için zevk alır ama daha sonra eski haline döner. Asıl olan gönül zikridir yani gönlün muhabbetidir. Muhabbeti ilahiyi gönle nakşedin. Bu muhabbet gün be gün artar, eksilmez. Kendisini tanımadığınız bir kişinin ismini bin defa çağırsanız da size cevap vermez. Onu kemal ile tanımak ve sevmek gerekir.”

***

Müminler Kardeştir 

          “Bütün din adamları, bütün Müslümanların kardeş olduğunu söylerler hâlbuki Kuran-ı Kerim’de bu ibare “Kul inneme’lmü’minune ihvetun” diye geçer yani “müminler kardeştir” denir. Peki, Mümin kimdir? “Allah ın her türlü emir ve neyihlerini yerine getiren kişidir. O zaman Müslüman’la mümini birbirinden çok farklı olarak düşünmemiz lazım.”

 

***

Mürşid-i Kamilş

 

         “Oğlum bir mürşidi kâmilin gönlüne gir de, nasıl girersen gir yeter ki gir. Beni sev de nasıl seversen sev. Beni an da nasıl anarsan an. Çünkü mürşidi kâmilin gönlü ummandır. İlahi rahmet deryasıdır. Öyle bir gönül her kula nasip olmaz. İnsan sevdikleri ile haşr olur. Allah Kuran’da “Benim ipime yapışın” der. Haşa, Allah yukarıdan ip sarkıtmıyor. Beni seven mürşid-i kâmillerin, evliyaullahın elini öpsün, onları dinlesin, onlardan ayrılmasın demek istiyor. “El-ulema veresi tül enbiya” bu gibi zevat peygamberin varisidir.”

***

Vekiller

 

         “Her Mürşidi Kâmilin ahirete intikalinden sonra müridan arasında manevi yetkinin kendilerinde olduğu zehabına kapılanlar olur. Lâkin hakiki varis, yetki bendedir diye (edeben) ortaya çıkmaz. Sırrı ilahiyi saklamak mecburiyetindedir. Ona inanan kazanır, inanmayan terfi edemez olduğu yerde sayar”

 

***

Sorumluluk Sahipleri 

          “İşbaşında olanlarda manevi sorumluluk olmalı. Sonra kanunu, nizamı bilmeli ve sonra da istikamet üzere olmalıdır.”

***

 

Gönül Sefası 

          “Gittiğiniz yerde gönül sefası bulabiliyorsanız oraya devam ediniz. Gönül sefası bulamadığınız yer benim yanım dahi olsa oraya devam etmenin size hiç bir faydası yoktur.”

 

 ***

Rızık

 

          “İnsanın rızkı da eceli gibi takdir olunmuştur. Eceli, insanı nasıl gelir bulursa, rızkı da öyle gelir bulur.”

 

***

“Ama gözleri görmeyene denmez; didar-ı Hakk’ı görmekten mahrum olana denir.”

***

“Çocukla yatanın eteğinden sidik akar.”

***

“Velinin gönlü kolay kolay bulanmaz, bulanırsa da kolay kolay durulmaz”

***

“Oğlum aklınıza ani olarak gelen işi hemen yapınız,  sonraya bırakmayınız.”

***

 “Bir şeyin olması için çok ısrar etmeyin, gönlünüzü ona takmayın, siz olmasını arzu ettikçe, o sizden uzaklaşır.”

***

“Kapıdan kovduğumuz pencereden girerse bizdendir”

***

“Bana bir işi sorduğunuzda, benim dediğim aleyhinize dahi olsa onu hemen yapın ya da hiç sormayın).

***

“Evladım, Kürtler yol alır. Türk’ün yiğidine Kürt derler.”

***

“Kimsenin eksiği ile uğraşmayınız; rahat edersiniz.”

***

“Cahil bilmeyen değil, bilmediğini bilmeyendir.”

***

“Her mümin alevidir, her alevi mümin değildir”

 

Sonsöz

 

          Sözlerimizi, Mustafa Özeren Efendi hazretlerinin talebelerinden Ahmet Erdem Efendi’nin hazreti şeyhe ithafen 1976 yılında kaleme aldığı “Mustafa Özeren Sultan’a” isimli şiirle noktalarken kaynakların temini noktasında yardımlarını esirgemeyen İsmail Kasap Hoca’ya ve Seçil Ofset sahibi Hüseyin Salahiçiloğlu’na teşekkürü borç bilirim. Kusurlar bize, güzellikler Allah’a ve onun mümtaz kullarına aittir. Bu güzellerin deryasında bir damla olabilmek ümidiyle aşkla, muhabbetle ve dahi ehlullah ile kalınız.

 

          Resulün babasını, sultan görmüş, esselâ

          Gözünden yaşlar akar, için çeker daima.

 

          Dedi: “Ahmedim oğlum, gördüm ben Abdullah’ı,

          Önce hiç anmaz idim, şimdi oldum âşina.

 

          Sırrı ulûhiyeti ve abdiyyeti bilip,

          Anlasa kişi Hakkı, erişir Abdullah’a.

 

          Kelime-i şehadette önce “abduhu” gelir

          Takdim eyledi Allah, “abdi” Resulullah’a.

 

          Yol muhabbet yoludur, amma hatar doludur,

          Kullukta daim isen, sana da olur atâ.

 

          Ey kardeşler dinleyin, Efendimi anlayın,

          Asuman gibi olur yüzler koyan toprağa.

 

          Hizmetinde duralım, çok muhabbet edelim

          Rahmetenlilâlemin, sahib-i cûd-ü sehâ.

 

          Her el öpen feyz alır, münkirler yolda kalır,

          Sabit kadem lazımdır, edelim ahde vefâ.

 

          Hak, mürşid-i kâmildir, müridana kafildir,

          Hemen gönül bağlayıp sürelim zevk-ü sefâ.

 

          Ayrılmam kapısından, el çekmem tapısından,

          Hükm senindir sultanım, bu kuluna kıl atâ.

 

               Abdulbari Karabeyeser

MUSTAFA ÖZEREN EFENDİ

ŞABANİYYE YOLUNUN SON MÜRŞİTLERİNDENDİR.
               KRAVATLI BİR EVLİYA: MUCURLU MUSTAFA ÖZEREN EFENDİ

          Kırşehir’in eski ismi olan “Gülşehir”i bilmeyenler bu şehri kır bir şehir olarak tahayyül edebilirler. Oysaki hakikat böyle değildir. Bu şehir sırlanmış güzellerin diyarıdır. Onlara ulaşmak için gözünüzü dört açmanız yetmez adeta iğne ile kuyu kazmanız gerekir. İnci ile mercanı öyle orta yerde, herkesin elini kolunu sallayarak bulabileceği bir yere koymazlar. Onlara ulaşmak için birçok emek ve alın teri dökmeniz gerekir. 

          Bu da, “Ben sevdiğim kullarımı kubbemin altında saklarım” hikmetinin bir tecellisidir. Bozkırın tezenesinin türkülerinin çalındığı bu şehirde adım başı sırlanmış bir gönül ehliyle karşılaşmanız hiç te şaşılacak bir durum değildir. Alınlarına ışık vurmuş, yürekleri muhabbet fedailerine vatan olmuş bu irfan dehalarından biri de Mucurlu Mustafa Özeren Efendi’dir. 

          Kırşehir’in sokaklarında önünüze gelene bu irfan dehasını sora sora ilerleyin tek bir bilene rastlayacağınıza ihtimal vermem. Yakın bir dostum sözünü etmemiş olsaydı kim bilir bunca kitapla hemhal olmuş ve Kırşehir’in güzelleriyle gönül mesaisi yapmayı zevk haline getirmiş bu kardeşiniz de duymuyor olacaktı. Hakkında kimse bilgi sahibi olmayınca kaynaklara müracaat ettim ancak ne yazık ki kaynaklarda da dişe dokunur bir bilgiye ulaşmak kabil olmadı. 

           “Sahabeden Günümüze Allah Dostları Ansiklopedisi”nde Abdullah Kucur tarafından yazılmış iki sayfa kadar bir özgeçmiş ile Mustafa Kolağası’nın hatıralarından müteşekkil “Deryadan Damlalar” adlı küçük bir risaleye tesadüf etmemiş olsaydım belki bu satırlar da hiç kaleme alınmıyor olacaktı.

              Mustafa Özeren Efendi, 1895/1314 yılında Kırşehir’in Mucur ilçesinde dünyaya geldi. Annesi Hanife Hanım (1874-1947), babası ise “Hacı Hoca” lakabıyla bilinen müderris Eyüp Efendi’dir. Müderris Eyüp Efendi, aslen Keskin’in Gavlak köyünden Mehmed Ağa’nın oğludur. Tahsilini kardeşi Ali Efendi ile birlikte keskin, Kilis ve Şam’da yaptı. Tahsil dönüşü kardeşi Ali Efendi Kilis’te, kendisi de Mucur’da müderris olarak kalmaya karar verdi.  Mucur’un yerlilerinden bir ailenin kızı olan Hanife Hanım evlenince temelli olarak burada kaldı. Dört çocukları oldu. Mustafa Efendi, bu dört çocuğun ikincisidir.

          Mucur’da uzun seneler müderrislik yapan Eyüp Efendi halk tarafından çok sevilen ve sayılan bir zattır. Geleni gideni hiç eksik olmazdı. Yarısı yatılı olmak üzere toplam yüzeli talebesi de bulunan on beş odalı bir medrese ve yanına da bir mescid ile dershane inşa eden Eyüp Efendi devrin din karşıtı uygulamalarına aldırmaksızın dini tedrisat yapmaya, talebe yetiştirmeye devam etti. 

Eğitimi, İntisabı ve Hocaları 

          Çocukluğu ve ilk tahsil devresi Mucur’da babasının yanında geçen Mustafa Efendi on altı yaşına girdiği sene daha iyi bir tahsil alabilmek amacıyla İstanbul’a gitti. Ankara’da hâkim olan Hüseyin Avni Konukman’ın yardımıyla Kayserili Mehmet Tevfik Efendi (v.1927) ile tanıştı ve onun yanına yerleşti. Onun da vesilesiyle Halveti-Şabani şeyhlerinden Türbedar Ahmed Amiş Efendi’ye (1807-1920) intisap etti. Onun vefatından sonra yerine Mehmet Tevfik Efendi geçti. Onun vefatından sonra da yerine Mustafa Efendi’nin oda arkadaşı Maraşlı Ahmet Tahir Memiş Efendi (V.1954) geçti. Her üç şeyhinde iltifat ve teveccühlerine mazhar olan Mustafa Efendi son şeyhi Ahmet Tahir Efendi tarafından 1954 yılında irşada memur kılındı. Uzun bir intisap dönemi yaşayan Mustafa Efendi nefsine pay bırakmaksızın her üç şeyhe de canı gönülden hizmet etti. Ne emir buyurdularsa büyük bir ihlâsla yaptı. Bu halini şöyle özetlemektedir:        

          “Ben bu kapıya 1911/1330 senesinde geldim. 27 senelik memuriyet hayatım var. 67 senedir bu kapıdayım. Üç azize hizmet ettim. Gördüğümü, duyduğumu söylesem ne kitaba gelir, ne kaleme… Ehlullah, bazı hakikatleri rumuzla söylemişler. Kolay kolay anlaşılmıyor.” 

          Onun hayatına bakıldığı zaman bunu anlamak çok zor olmayacaktır. O hem şeyhlerine hem de İstanbul’daki kültürel iklime son derece bağlıdır. İstanbul’dayken dönemin aydınlarının sohbet mekânı olarak bilinen Beyazıt'taki Küllük Kahvehanesi başta olmak üzere mütedeyyin aydınların devam ettiği tüm ilim ve irfan meclislerinden bir an olsun geri durmaz. Buralarda birçok insanla tanıştı, sohbetlerinden istifade etti. Mehmet Tevfik Efendi, Evrenoszâde Sami Bey, Hasan Nevres, Miralay Hilmi Şanlıtop, Muzaffer Özak, Mehmed Ali Yitik, Vehbi Güloğlu, Fethi Gemuhluoğlu, Müderris Babanzâde Ahmed Naim, Ahmet Tahir Maraşî, Muhiddin Raif, Neyzen Tevfik ve Abdulbaki Gölpınarlı bu zatlar arasında isimleri ilk akla gelen kişilerdir. 

72 Günlük Erbain 

          İstanbul’da Çorlulu Ali Paşa Medresesi’nde kalır. Bir gün gazetenin birinde devletin aleyhinde yayınlanan bir yazıdan dolayı polislerce tutuklanarak nezarethaneye atılır. Tek delil kendi yazısıyla, yayınlanan yazı arasında görülen harf benzerlikleridir. Tüm duruşmalarda suçlamaları reddetse de kurtulamaz. Tutulduğu Bekir Ağa Bölüğü’nün Nezarethanesi’nde değil üzerinde yatılacak yatak, oturulacak bir peykesi dahi bulunmayacak kadar kötü ve perişan bir yerdir. Dayak ise cabası… Ancak Mustafa Efendi dayaktan muaftır. 

          Bir gün hücresindeyken odasının kapısı açılır ve içeriye güler yüzlü bir zabit girer. Memleketten babası Eyüp Efendi’nin talebesi olduğunu söyleyen zabit “korkma seni kimseye dövdürtmem” diyerek teselli verip gider. Dayaktan bir şekilde kurtulan Mustafa Efendi’nin mahkûmiyeti tam yetmiş iki gün sürer. Nihayetinde son mahkeme günü gelip çattığında mahkeme reisi tekrar mutadı olduğu üzere yazıyı yazıp yazmadığını sorar. Haksız bir şekilde tutulmaktan içi kan ağlayan Mustafa Efendi her şeyi göze alarak şöyle der: 

          “Bana ne sorup duruyorsunuz sayın hâkim bey? Siz söylediniz ben de yazdım.” 

          Sözlerini bitirdikten sonra başını kaldırıp mahkeme reisinin yüzüne bakar. Baktığı anda da başı tavana değecek kadar bir “Hay” çekip yerinden fırlar. Meğerse Hâkim diye baktığı kişi hocası Mehmet Tevfik Efendi’nin ta kendisiymiş! 

          Onun nara atmasıyla bozulan hâkim bey “Bu deliyi çabucak dışarıya atın!” diyerek tahliyesine karar verir. Perişan halde çıktıktan sonra, doğruca Beyazıt ‘ta bulunan Çorlulu Ali Paşa Medresesi’nde ikamet ettiği odasına gitti. Mehmet Tevfik Efendi, kendisiyle aynı odayı paylaşan Ahmet Tahir Efendi’ye:” 

         “Mustafa’yı göreceğim geldi git onu al gel” demiş.        

          Hocasının emrini ikiletmeden dışarı çıkan Ahmet Tahir Efendi nereye gideceğini bilemeden: “Mustafa Efendi, Bekir Ağa bölüğünde tutuklu, ben onu nasıl alır gelirim” diye düşüne düşüne kaldıkları medreseye kadar gider. Bu düşünceyle odanın kapısını açar açmaz karşısında perişan bir vaziyette oturan Mustafa Efendi’yi bulur. Büyük bir sevinçle birbirlerine sarılırlar ve hazreti şeyhin yanına giderler. Bu hapis olayı, Mustafa Efendi’nin erbainine yorumlanır.

Evlilik Hayatı

          Mustafa Efendi 1932 yılında Fatma Şükran Hanım ile evlendi. Bu evlilikten üç çocukları oldu. Ali (merhum) 1934’de Muğla’da, Mehmed Nur 1935’te Manisa’da, Eyüp Tevfik’te 1940 yılında Kütahya’da dünyaya geldi. Çocuklarından bugün hayatta olan tek kişi Mehmet Nur Özeren Efendi’dir. 

          Mustafa Efendi’nin başka bir evlilik yapıp yapmadığını bilmiyoruz ancak kaynakların aktardığına göre Fatma Şükran Hanım’dan önce olaylı biten bir nişanlılık hadisesi daha vardır. 

          Nişanlandığı kız, şimdiki Soğanağa İncir dibinde yaşayan bir konak sahibinin tek kızıdır. Nişan yapılmış, çeyizler kesilmiş, dini nikâhları kıyılmış, sadece gerdeğe girilmemiş. Her şey yolunda gibi giderken, Mustafa Efendi’nin nişanlısının evine davetli olduğu bir gün, şeyhi Mehmet Tevfik Efendi:

           “Evladım, git nişanlı olduğun o kızı yatsı ezanından evvel boşa gel” demiş.

          Mustafa Efendi’yi bir telaş, bir heyecan sarmış. Ortada bir hadise yokken “ben elâlemin kızını nasıl boşarım” diye düşüne düşüne Beyazıt’a, kayınpederinin evine kadar gelmiş. Kendisini güler yüzle karşılamışlar.

           Akşam yemeğini yedikten sonra kayınvalide kızına “git nişanlına bir orta kahve yap getir” demiş. Kız da yukarıdan üçüncü kattan merdiven boşluğunda duran hizmetçiye “bir orta kahve yap getir” diye seslenmiş.

          Bu hareket İstanbul hanımefendisi olan anneye çok ağır gelmiş. Kızını tekdir etmişse de kız hizmetçinin yaptığı kahveyi oda kapısında elinden almış ve nişanlısına “buyur” diyerek uzatmış, Mustafa Efendi’ye de:

         “Biz evlendikten sonra evimizde benim dediğim olacak” demiş.  Mustafa Efendi gayet sakin bir şekilde kıza dönerek:

         “Sor bakalım annene bu evde annenin dediği mi, babanın dediği mi oluyor?” Kız:

          “Burası beni enterese etmez, benim evimde benim dediğim olmalı” demiş. Mustafa Efendi:

          “Sen bunu iyi düşündün mü?” deyince kız:

          “Ben bir haftadır bunu düşünüyorum” demiş. Mustafa Efendi:

          “Annen baban Allah rızası için şahit olsunlar ki, bende seni talakı selâse ile (üç talak) boşadım” demiş ve evdekilerle helalleşerek çıkmış. Kıza da:

          “Bundan sonra kardeşimsin, başın ne zaman sıkışırsa yardıma hazırım, bütün çeyizinde senin olsun, ben bir şey istemiyorum” demiş.

          Anne baba kızlarına çıkışmışlar, hatta annesi baygınlık geçirmiş ama olan olmuş ve olay bir daha açılmamak üzere kapanmış. 

          Konaktan ayrılır ayrılmaz doğruca Fatih Camii’ne gitmiş. O sırada yatsı ezanları okunuyormuş. Mehmet Tevfik Efendi.

          “Oğlum sana kıyamadım. Üçünün bir olup ensene binmelerinden korktum…” demiş. 

          Mustafa Efendi bu evlilikten kurtulmuş kurtulmasına ama halk arasında denir ya “herkes kaderini yaşar” diye. Kişilerin kaderleri kolay kolay değişmediğinden Allah’ın tecellisi tahakkuk etmiş ve Mustafa Efendi, 1932 senesinde, Mehmet Tevfik Efendi’nin irtihalinden birkaç sene sonra tekrar tecelliye rıza göstererek çileye (evliliğe) talip olmuş. 

          1953 yılında Beyazıt Meydanı’nda kendisiyle tanıştıktan sonra bir daha huzurundan ayrılmayan talebesi Mustafa Kolağası’nın aktardığı hatıralardan öğreniyoruz ki Mustafa Özeren Efendi evlilik cihetiyle bu dünyada yüzü gülmemiş çilekeşlerdendir. Bir gün huzuruna gittiğinde kendisini çok üzgün gördüğünü, sebebini sorduğunda ise şu cevabı aldığını ifade etmektedir: 

          “Oğlum bugün herkesin çilesi evindedir. Bize eğer evde çile gelmezse, devletle uğraşırız. Bu çilede çok ağır olarak tecelli eder” 

          Hanımı eve gelen giden çoğu misafiri; “Burada Efendi falan diye bir kimse yoktur” deyip ellerindeki hediyelerle birlikte kapıdan döndürecek kadar sert mizaca sahip bir kadındır. Durumdan haberdar olanlar genellikle Kolağası Mustafa Efendi ile görüşüp ona göre hareket ederler. Varsa yanlarında getirdikleri hediyeleri kendisine bırakırlar o da bilahare çarşıdan alınmışçasına paketleyip Efendi hazretlerine teslim eder. 

          Mustafa Efendi’nin “Dünyada işini değil, eşini bulan rahat eder” sözü meşhurdur. Bir sohbetlerinde de şöyle buyurdular:

          “Oğlum kadının iyisi pek azdır. Hepsi Ayşe tabiatlıdır. Fatıma tabiatlısı çok azdır” 

Memuriyet Hayatı 

          İstanbul’a yerleşen Mustafa Mucurî Efendi, Hocası Mehmet Tevfik Efendi’nin yardımıyla 1926 yılında Vakıflar Genel Müdürlüğü’nde kâtip olarak işe başladı. Bunu da Mehmet Tevfik Efendinin kendisine hitaben söylediği şu sözden anlıyoruz: “Ben seni evkafa zabit yaptım” 

          Sırasıyla mümeyyiz ve müdür oldu. Emekli olduğu 1953 yılına kadar Türkiye’nin birçok yöresinde çalıştı. Bürokrasinin işleyişi, devlet çarkının dönüşü, amir-memur münasebetleri gibi konularda zengin bir tecrübeye sahipti. Tekirdağ, Muğla, Manisa, Kütahya, Bolu, Tokat, Kocaeli, Balıkesir ve Aydın onun çalıştığı yerler arasında ismi geçen illerdir. 

          1926 ve 1928 yılları arasında Tekirdağ’da kaldı. Dönemin CHP Belediye başkanı vakıflara ait bir değirmeni usulsüz olarak yandaşlarına vermek isteyince Mustafa Efendi karşı çıktı. Bu hadiseden on beş gün sonra Tekirdağ Valisi kendilerine telefon ettiklerinde Valiye: “Bana azilnâmemi tebliğ edeceksiniz değil mi” der. Vali:

         “Nereden biliyorsunuz” deyince “Bilen vardır” deyip susar. Valinin huzuruna çıktığında vali kendisine azledildiğini tebliğ eder.

Tekirdağlı İplikçi Ali Baba 

          Vilayet konağından çıkınca önüne Tekirdağlı İplikçi Ali Baba çıktı.

          “Kızanım ben bir şey duydum doğru mu?” Mustafa Efendi “evet” deyince Ali Baba valiyi bir güzel benzetmiş! Mustafa Efendi İplikçi Ali Baba’yı henüz tanımıyor tabi ve ikisi de yollarına devam edip gidiyorlar. Aradan epey zaman geçince gene bir gün camide karşılaşırlar.

          Mustafa Efendi caminin birinde kutlanan bir Mevlide katılır. Mevlidin okunduğu sırada kalbinden: “Acaba bu mevlit Allah’ın indinde kabul müdür?” diye geçirir O böyle düşünürken önündeki safta oturan yaşlı bir adam arkaya doğru uzanarak:

         “senin ve benim yüzümüz hürmetine inşallah makbuldür,” der. Mustafa Efendi bakar ki vilayet konağının önünde valiye verip veriştiren adamdır.   

          Bunun üzerine Mustafa Efendi, mevlidin bitiminden sonra onu takip etmeye başlar. Ali Efendi biraz gittikten sonra aniden arkasına dönüp:

          “Memur musun nesin beni takip etme. Beni takip eden bir sürü sivil polis var zaten!” der. Bunun üzerine      Mustafa Efendi kendisine:

          “Sırrı faş ettiğin için kim olduğunu söylemelisin. Aksi halde seni babama şikâyet ederim” der. İplikçi Ali Baba “Senin baban kimdir” diye sorar. Mustafa Efendi:

          “Benim babam Mehmet Tevfik Efendi hazretleridir,” der. Bunun üzerine Ali Baba kendisine elini öptürdükten sora şöyle der:

         “Evladım O hepimizin başıdır. Hepimiz ona bağlıyız,” der.

          Bu vesile ile Mustafa Efendi ile Tekirdağlı iplikçi Ali Baba arasında sıkı bir dostluk kurulur ve uzunca bir süre birlikte kalırlar. 

Bebeğini Düşüren Kadın 

          İplikçi Ali Baba keşf ü keramet sahibi bir velidir. Mustafa Efendi onun birçok kerametine şahit olur. Kahvehanede oturdukları bir gün yanlarına özel şoförü olduğu halde zengin bir hanım geldi. Tam derdini anlatacağı sırada Ali Baba: 

          “Biliyorum derdini, anlatma. Senin karnında sıpa durmuyor, iki, üç aylıkken onu düşürüyorsun”  dedi.  Sonra da küçük bir şişeye su doldurup yarısını içti, diğer yarısını da geri şişeye döktü.  Ardında da eline bir ip alıp yedi düğüm attıktan sonra iple suyu kadına verdi ve şöyle dedi: 

          “Bu ipi karnına bağla, karnın şiştikçe biraz gevşet, çocuk doğana kadar sakın çıkarıp atma. Bu su ile her yıkandığında bir bardak alıp yıkandığın suya koy, şişeye de aldığın su kadar koyarsın. Bebek doğunca gelip şu yatıra bir koç kurban edersin” diyerek ipliği ve suyu kadına verdi. İpi kadına verirken de “dikkatli ol ha karnındaki çocuk erkektir, ona göre” dedi.

          Mustafa Efendi diyor: “O kadın dokuz ay sonra oğlu ve bir koçla birlikte geldi, ziyaretini yaptı ve gitti.” 

Kütahya’da 

          Ahmet Tahir Efendi’nin bağlılarından Süleyman Efendi isimli bir zat İstanbul’a, Şeyh Efendi’ye “Kütahya’da yalnızım, konuşacak, görüşecek kimsem yok, bana ihvanımızdan birini gönderseler…” diye haber yollar. Bu haberden bir müddet sonra Mustafa Efendi’nin tayini Kütahya’ya çıkar. Kütahya’ya gittiğinde iki hafta kadar Süleyman Efendi’yle aynı evi paylaşıp doyasıya sohbet ederler. Süleyman Bey, 1940-1945 yılları arasında Kütahya’da görev yapan Mustafa Efendi’ye:

          “Beni burada sırlamadan seni bir yere göndermem” der. Nitekim de öyle olur. Süleyman Efendi vefat eder, Mustafa Efendi onu kendi elleriyle defneder ve öylecene Kütahya’dan ayrılır.

Emekliliği ve İrşad Hayatı 

          Mustafa Efendi 1953 yılında emekli oldu. Şeyhine yakın oturmak için İstanbul Beyazıt Soğanağa-Derinkuyu sokağında Dr. Cevat Bey Apartmanının zemin katında bir daire kiraladı. 1960 yılında Teşvikiye’deki vakıfların malı olan Ashapoğlu apartmanına taşınana kadar burada oturdu. 

          Beyazıt Sahaflar Çarşısında dükkânı bulunan Muzaffer Ozak Efendi ile Ahmed Tahir Efendi arasında sıkı bir muhabbet bağı vardır. Ahmed Tahir Efendi’nin, Muzaffer Efendi’nin dükkânına uğramadığı günler nadirattandır. İkisinin arasında gerçekleşen bu sohbetler tam yedi sene devam etti. Gene bir gün Muzaffer Efendi’nin dükkânından çıkarken düşerek kalça kemiğini kırdı. Üç ay sonra da vefat ettiler. Kendisini kaldırmaya çalışan Muzaffer Efendi’ye: 

          “Beni mahvetmek istiyorlar. Sonunda başardılar” dedi ve Kuşadalı İbrahim Halvetî’nin tacını kendisine göstererek “Eğer ölürsem bunu Mustafa Mucurî Efendi’ye verin saklasın” buyurdular. 

          Şeyhi Ahmed Tahir Efendi’nin 1954 yılında vefatıyla sohbet ve irşad şeyhi olan Mustafa Mucurî Efendi iş dünyasından hemen el etek çekmedi ve uzun süre İstanbul Vakıflar Tasnif Heyetinde sorumlu müdür olarak çalıştı. 1968 yılında gördüğü lüzum üzerine kendisini tamamen irşad hizmetlerine verdi. 

          Bağlılarını irşad ve telkin yoluyla terbiye eden Mustafa Mucurî Efendi birçok insanın yetişmesinde pay sahibidir. Bunlardan birisi de iman ve irfan abidesi Fethi Gemuhluoğlu’dur. Fethi Gemuhluoğlu ileri görüşlü, aydın ve mütefekkir bir dava adamıdır. Bugün hala içinden çıkamadığımız doğu sorunuyla ilgili ta 1968 yılında dönemin Başbakanı Süleyman Demirel’e çıkarak bir Kürt Enstitüsü’nün kurulması tavsiyesinde bulunur fakat bu isteği kabul görmez. 

VEFATI 

          Mustafa Mucurî Efendi 20 Ocak 1982 tarihinde Çarşamba günü vefat etti. Cenaze namazı ihvanından Hafız Hasan Küçük tarafından kılındıktan sonra Cumartesi günü Kadıköy Sahray-ı Cedid Kabristanı’nda, hocası Kayserili Mehmet Tevfik Efendi’nin yanına defnedildi. Kabr-i Şerifinin başucundaki kitabede şu ifadeler yazılıdır. 

          Hamil-i emanet-i sübhaniyye,

          Cami-i makamat-ı insaniye,

          Varis-i sırrı Muhammediyye,

          Tacü’l-Arifin, kutbü’l-vâsilin,

          el-Halvetiyü’ş-Şabaniyyi kuddise sırrahu.

          Mustafa Özeren Hz.lerinin ruhu şerifü için el-Fatiha.

          Tarih-i rahmeten lil-âlemin Sinn-ü eman ve Muhammed Mustafa

          24 Rebiülevvel 1402 (20 Ocak 1982)

 

          Vefatına yakın Ahmed Aydın Bolak Efendi’yi huzurlarına çağırtarak:

          “Evladım, benim gitme zamanım geldi. Bendeki manevi memuriyeti sana bırakıyorum” diyerek kendisini son defa kucakladı. Aydın Bolak Efendi:

          “Efendim bana dünyadaki işleri bırakınız, diğer manevi vazifeyi yapamam” deyince. Mustafa Efendi üç defa peş peşe:

         “Yaparsın, yaparsın, yaparsın!” dedikten sonra sükût etti. Onun vefatından sonra halkanın başına Aydın Bolak Efendi geçti. Cümlesine selam olsun. (ALINTIDIR)

 

 

ŞABANİYYE TARİKAT SİLSİLESİ

          Şeyh Şaban-ı Veli Hazretlerine kadar uzanan tarikat silsilesi şöyledir.

          Şeyh Şabani veli hazretleri

          Muslihiddin Kastamoni (k.s.)

          Ömerül Fuadi (k.s.)

          İsmail Çoruhi (k.s.)

          Mustafa Muslihiddin (k.s.)

          Karbaş-ı Veli (k.s.)

          Muhammed Nasuhi (k.s.)

          Abdullah Rüşti (k.s.)

          Muhammed Zoravi (k.s.)

          Mustafa Çerkeşi (k.s.)

          Ali Beypazarı (k.s.)

          İbrahim Kuşadali (k.s.)

          Hamamizade Tevfik Efendi (k.s.)

          Bekir Efendi  (k.s.)

          Ömerül Halveti (k.s.)

          Ahmet Amiş Efendi (k.s.)

          Mehmet Tevfik Efendi (k.s.)

          Ahmet Tahir Maraşi (k.s.)

          Mucurlu Mustafa Özeren (k.s.)

 

 

İBADET GÜNAH OLUR MU?

Mesnevi-i Şerif'in 1.cildindeki "Sağırın hasta komşusunun hatırını sorması" hikayesi vardır.Bu hikaye içinde Hz.Pir Mevlana efendimiz "Nice kişiler vardır ki ibadetlerini menfeat karşılığı yaparlarda sapıtırlar, ibadetler ile sevap kazanmaya ve dolayısıyla cenneti elde etmeye çalışırlar.
Böylece onların ibadet diye yaptıkları işler, birer gizli günah olmaktadır.Çünkü Hakk'dan gayrıyı hedef tutan ibadet suçtur.Gösteriş için , sevap için kılınan namaz, dıştan temiz, saf görünürse de gizli şirkle bulunmaktadır.(Mesnevi-i Şerif cild 1)

AMERİKA TÜRKİYEYİ İŞGALE Mİ HAZIRLANIYOR?

Menzil Cemaatına bağlı bir makine mühendisi iki ay önce şu rüyayı görür:"157 tane savaş gemisi ve aynı sayıda ABD uçağı, Türkiye'yi işgale hazırlanmakta imişler".
Sevr anlaşmasının ilgili maddelerinde Fırat'ın doğusunda kalan yerler ile Doğu Anadolu içine alan ve Hopaya kadar uzanan bir dilimde kürtlerin plebisit yaparak bağımsız bir devlet kurma ve Milletler cemiyetine katılma maddesi yazılmıştır.Aslında bu, Tevratta yazılı olan bir konunun ön hazırlığıdır.Tevrat'ta Nil ile Fırat arasındaki toprakların Kutsal toprak olarak Yahudilere ait olduğu yazılıdır.Osmanlı'nın yıkılış anında henüz İsrail kurulmamıştı.Bu nedenle Batılı devletlerde etkili olan Yahudiler bu hususu her fırsatta işlemişlerdir.Bugün ABD yi yönetenlere hakim olan Evanjelik gurub,Trump'ı kutsayarak Ortadoğuyu ,Tevrat'ın hükümlerine göre şekillendirmekte kullanmaktadır.Bunlar,Büyük Ortadoğu Projesini ,ABD nin bir fikri olarak empoze ederek Büyük İsrail'i adım adım hayata geçirmek istemektedirler.

MESNEVİDEKİ BEDEVİ İLE KARISI HİKAYESİ

Mesnevi-i Şerifin ilk cildinde geçen bu hikayede Bedevi aklı temsil eder.Karısı ise nefsi temsil eder.Bunların her ikiside topraktan yapılmış beden evinde otururlar, gece gündüz birbirleri ile savaşır dururlar.
Kadın durmadan beden evinin ihtiyaçlarını diler, durur.Yani şeref ister,mevki ister, giyecek ister, ekmek ister sofra ister.
Nefis de kadın gibi , her ihtiyaca çare bulmak için , bazen tevazu gösterir, yüzünü toprağa sürer, bazende büyüklük taslar , yücelik arar.
Aklın ise bedene ait düşüncelerden haberi bile yoktur.Onun gönlünde ancak Allah sevgisi vardır.O sevgiyi kaybetmenin üzüntüsü,korkusu vardır.
Bedevinin hikayesinde geçen su testisi bizim bilgilerimizdir.Halife ise , Allah bilgisinin Dicle nehridir.
Biz testilerimizi boş olarak değil de dolu olarak Dicleye götürüyoruz.Böyle yaptığımız için kendimizi eşek bilmezsek , gerçekten de eşeklik, ahmaklık etmiş oluruz.
Dicle nehrine bir testi yağmur suyu götüren bedevi bu işte ma'zurdu.Çünkü o Dicle'yi bilmiyordu.Çölde, Dicleden çok uzaklarda yaşıyordu.
Bizim gibi onun da Dicle'den haberi olsaydı, o testiyi çöllerde taşıyıp durur mu idi?
Dicleyi bilseydi , belki de o testiyi taşa çarpar kırardı".

KELAMİ KİBAR

*Namaza başı açık durmamak iyidir.Çünkü (biz hırıstiyanların yaptıklarının aksini yaparız) diye Rasulullah (sav) Efendimiz buyurmuşlardır.Onlar çanla toplanır, biz ezanla, onlar başı açık kılarlarsa biz örtüneceğiz."
*"Nefis ölmez, nefiste ilerleme olur."
*"Herkesin şeytanı başka başkadır.Bazılarının ki azılı olur.Rasulullah:(Benim şeytanım bana iyilikten başka bir şey söylemiyor) buyurmuştur.
*Namazdan sonra (Beden afiyeti, ruh afiyeti, kalp safası, ruh safası ihsan eyle Ya Rabbi) diye dua etmeli
*"Fatiha ölülerin gıdasıdır"

KELAMI KİBARLAR(AHMET TAHİR MARAŞİ HAZRETLERİNDEN)

*"İnsan bir tramvaya benzer.Tramvay ceryan kesilince durur.O ceryanın bir merkezi vardır, kesilen ceryan oraya avdet eder, insan da böyledir.Ondaki ruh, tramvaydaki ceryan gibidir.Ruh çıkar,merkezi neresi ise oraya gider ve insan hareketsiz kalan tramvay gibi işlemez durur.İşte bu da ölümdür."
*"İnsanlar Allah'a bir çok yoldan varırlar.Hüsnü hulk(güzel ahlak), ibadet,zikir, iyilik v.s gibi.Fakat en kısa ve kestirme yol muhabbettir."
*"Namazı huzurla kılabilmek için namaza başlamadan önce çok çok "Lailahe illallah Muhammedin sallallah" demeli ve namaza ondan sonra durmalı .Çünkü "Lailahe illallah"kalbin süpürgesidir, orasını temizler"

DİN NE YAPAR? SUALİNECEVAP

Ahmet Amiş Sultan ziyaretine gelen  gençlere sorar:Din ne yapar?diye.gençler içinde bulunan Ahmet Tahir Maraşi hazretleri "İnsanı insan yapar efendim" diye cevap verir.Türbedar sultan hakiki cevabı lütfederler:
"Din,irade-i cüz'iyeyi ,irade-ikülliye götürür.(insanın kendi iradesini Allah'ın iradesine teslim etmek).İrade-i Külliyeye ulaştın mı buradan Bağdat'a bakarsan görürsün"

MAKBUL HEDİYE

Kamil Velilere makbul hediye ahde vefadır".(Kayserili Mehmet Tevfik efendi-Fatih türbedarı Ahmet Amiş Sultan'ın halifesi)
Bu nedenle , bu zatların dünyadan göçmesinden sonra türbelerini ziyaret gerekir.Ve de o Veli'ye mülaki olup neşe-i Muhammedi alanları ziyarette bu vefanın bir parçası olsa gerektir.

DEĞENLER

Bazı insanların gözü, bazılarının sözü, bazılarının da özü değer.Özü değenler evliyaullahtır.(Ahmet Amiş Sultan)

ALLAH TEALA VE MUHAMMED (SAV)

Tuz iki maddeden ibaret olduğu her birisi ayrı ayrı alınırsa semmi muhik(öldürücü zehir) olduğu halde ikisinin birden alınması mucibi faidedir ifadesinde "Allah Teala ile Muhammed (sav) öyledir" buyurdular(AHMET AMİŞ SULTAN)

MARİFET NEDİR?

Marifet Hakk'dan razı olmaktır.
"Masiyetullahi illa biinayetillah ve la kuvvete ala ta'atillah illa bitevfikallah"(Ancak Allah'ın inayeti ile günah işlenir ve ancak Allah Teala'nın muvaffak kılması ile Allah Tealaya taate güç yeter)(Ahmet Amiş Efendi-Marifet)

TALUT'UN ASKERLERİNİ(YARDIMCILARINI) DENEMESİ

Bakara suresi247 ayetinde zikredilen Talut kıssasında ,Filistini işgal eden amelika kavminin kralı olan Calut'a karşı savaşmak için giderken,Talut kendisi ile birlikte savaşa çıkan askerlerini imtihan etti."Kim bu ırmaktan su içerse, artık o benden değildir ve kim de-eliyle bir avuç avuçlayanlar hariç)onu tatmazsa , o bendendir".Onlardan az bir bölümü dışında ondan içtiler.Su içmeyenler Talut'la birlikte ırmağı geçtiler.Su içenler ise "Bu gün bizim Calut'a ve ordusuna karşı (koyacak) gücümüz yok" dediler.geri döndüler.
"Nice az bir topluluk, daha çok olan bir topluluğa Allah'ın izniyle galip gelmiştir.Allah sabredenlerle beraberdir"dediler(Bakara 249)
Bugün bu ayetin karşılığı,devlet imkanları elinin altında iken ona el sürmeyenler olarak tefsir edilebilir.Acaba kaç kişi sağlam kalabilir.

FELÇ'DEN KURTULMAK İÇİN (AHMET AMİŞ SULTAN)

Kuşadalı İbrahim Halveti hazretlerinden neşe bulan 1920 yılında sırlanan Melami-Halveti-Şabani  büyüklerinden Fatih Türbedarı AhmetAmiş sultandan felçlilerin iyi olması ile alakalı okunacak duadır:"Sübhana 'ilahi ve bi-hamdihi esteğfirullahe 'l azim.Subhana'iilahi'l azim ve bi-hamdihi esteğfırullah, la ilahe ve la kuvvete illa billahi 'aliyyül azim"(BU ZİKRE DEVAM EDEN NÜZUL(FELÇ) OLMAKTAN MAHFUZDUR.

SENE-İ DEVRİYESİ

Bugün 4 ağustos.Ali ÖZTAYLAN hazretlerinin alemi Cemal'e dönüşünün sene-idevriyesi.Ziyanda olanlar gaflet içinde o kibrit'i ahmer'in varlığından habersiz olanlardır.Esef edenler,onun zamanına yetişip de konumunu idrak edemeyip sıradan bir vatandaş gibi ilişki içinde olanlardır.Hasret içinde olanlar da varlığının kıymetini idrak edipte "daha fazla nasıl olabilirdi..."diyenlerdir.
Bel evlatlarının pek azı Evliya'yı tanıyabilir.Farklı bir baba, farklı bir amca olduğunu göçtükten sonra anlarlar.Çok uzaklarda olup onun gıyabında muhabbet duyanlar ise Veli'nin gerçek çocuklarıdır.İyali'dir.Tıpkı,Kadınların Efendisi Hz.Fatıma'nın şefeaat noktasında Hak Teala'dan istediği gibi,Velilerde gayb çocuklarının affını isteyeceklerdir.Kainatın seyyidesi ,kıyamete kadar gelen insanlar içinde ehlibeytine muhabbet duyanların affını HakTeala'dan istemişti.ve Hak Teala'da bu isteği kabul etmişti.
Ahirette şefeaatını ümit eder,gaybi evlatlarına selam ederiz 

KARUN VE BAUR OĞLU BELAM'ın ortak noktaları

Her ikiside helak olanlar zümresindendir.Karun zenginliği nedeniyle Hz.Musa'ya karşı çıktı,ona tabi olmadı.Hakteala tüm servetini yere geçirdi.Baur oğlu Belam ise (araf suresi 175-/176 ayetlerinde) kendisinin ilim sahibi olduğu manevi yönü kuvvetli bir zat iken,Hz.Musa'nın kahrına dünya malı karşılığı beddua ettiği için Hak teala onu bu makamdan indirmiş ve cehenneme sokmuştur.Bu iki şahsiyetin müşterek noktaları;sahip oldukları kabiliyetleri Allah adamının aleyhine kullanmalarıdır.Allah indinde senden daha makbul, daha sevgili birine sataşırsan,Allah seni yedi kat yerin dibine sokar.Ad ve Semud kavminin hikayelerinde bu hakikat vardır.Çünkü,Allah adamları son derece nazik ve nazenin varlıklardır.Onların aleyhine olmak hemen Gayretullahı harekete geçirir.

KALBİMİZE GELEN MANEVİ DUYGULAR

Kardeşim gönlünde buldukların sana  akıp gelen hikmet güzel duygular manevi zevkler senin değildir.Abdalın yani bir Veli'nin himmetidir.Bu duygu sana eğreti verilmiştir.
Bir Velinin kitabını okudun , sözlerini duydun,gönül evi kendinde bir nur bulmuştur.Ama, bu nur evi çok aydınlık olan komşudan gelmektedir.
Allah'ın lütfu eseri , sana gelen nurdan , gönlünde bulduğu manevi zevkten ötürü gurura kapılma; bunu verdiği için Allah'a şükret.Sözüme kulak ver , sakın ha kendini görme, kendini bir şey sanma(Mesnevi-i şerif)

ZENGİNLİK

Zenginlik, yüksek makam, şöhret ruhen asil olmayan , hidayete eremeyen, takva sahibi bulunmayan kişileri aşağılara düşüren birer tuzaktır.İlahi mekirdir"şeklinde şerh ettiği Mesnevi Şerif metni şudur:
"Dünya malı, dünya nimetleri, Hakk'ın kullarına lütfu,ihsanı,adeta manevi tebessümleri gibidir.Fakat dünya malı bizi aldatır,aklımızı başımızdan alır, mağrur ve perişan eder"

MESNEVİ'DEN (PİR'İ BULANLARA)

Varlıktan kurtulmuş olanlara, gökyüzü de secde eder Güneş de Ay da.Kimin bedeninde kafir nefis öldü ise , güneş de onun buyruğuna girer, bulut da.
Gönlünde ilahi aşk ateşini uyandıran ve çevresini aydınlatmayı öğrenen kişiyi artık güneş bile yakamazSen sıkı sıkıya "Ben"e ve "Biz"e yapışmışsın.Yokluğa ve birliğe ulaşamamışsın, karşılaştığın bu bütün bozuk düzen işler, bütün bu perişanlıklar, buyıkıntılar hep ikilikten meydana gelmektedir.
Ey Hak yolunun yolcusu ,piri bulunca , aklını başına al da ,ona teslim ol:Musa Peygamber gibi,Hızır'ın buyruğu altına gir.İki yüzlülük etme;Hızır'ın yaptığı işlere sabret ki, Hızır sana;Artık ayrılık zamanı geldi , git" demesin.Gemiyi delerse delsin, hiçbir şey söyleme.çocuğu öldürürse öldürsün sen bu işe üzülme, saçını başını yolma.Allah onun eline ;"Kendi elim" dedi.Allah'ın eli , onların ellerinden üstündür hükmünü verdi.

HİS MUSLUKLARINI KAPATMAK

His musluklarını kapatırsak,bu musluklardan kalbimize pis sular akmaz ve kalbimiz saf ve duru kalır.Hakkı arayan kişi vakit geçirmeden duygu musluklarını kapayıp,kalb testisini aşk küpünün suyu ile doldurması gerekir.Cenab-ı Hakk:"Nefsin isteklerine karşı gözlerinizi kapayın" diye buyurdu.(Nur suresi ayet:30)
İnsanların çoğu his musluklarını kapamadıkları için , beden testileri acı ve tuzlu olan günah suları ile dolmuştur ve hastalanmışlar, yarı kör olmuşlar, gerçeği görememişlerdir.

HZ.SÜLEYMAN VE KARINCALAR

Neml suresinin 18-19 ayetlerinde Süleyman peygamber, karınca vadisine geldiği zaman , bir karıncanın karıncalara "Yuvalarınıza girin, Süleyman ve ordusu sizi çiğnemesin" diye bağırdığını ;Hz.Süleyman'ın da bunu duyunca gülümsediği anlatılır.Arifler bu hadiseye şu rivayeti de eklemişlerdir:"Süleyman, ben bir peygamberim , hiç sizi çiğnermiyim?"demiş.O bağıran karınca da :Maksadım başka idi.Senin debdebeni görür , seyre dalarlar da ,Allah'ı zikretmeyi unuturlar;onun için bunları söyledim,der.

KADINLARIN GÜZELLİĞİ

İbni Fariz hazretleri 'nin Taiye-i kübrasının 242 nci beytinde buyurmuştur:"Bütün güzellerde buluna ngüzellikleri, Allah, muvakkat bir zaman için , kendi güzelliğinden onlara ihsan etmiştir

YER VE GÖK

Biri Ulvi'den kinaye,diğeri süfli'den kinayedir.Allah yeri, göğü yarattı ve aralarında bir çok nur ve nar uyandırdıbAllah şu yeri,yerdekiler, toprağa mensup olanlar için;göğü de ,göktekileree mensup olanlar için yaratmıştır.Bu yüzden süfli olan aşağılık kişi ulviliğin yüceliğin düşmanı olur.Her mekanın, her yerin isteklisi, davranışları ile kendini belli eder

MANEVİ HAKİKATLARIN LEZZETİ

Efendimiz (sav)'i deneyen ve avucunda sakladıklarının ne olduğunu sorarak güya onu küçük düşürmek isteyen bir Ebu Cehil'e alemlerin efendisi:"Elindekilerin ne olduğunu ben mi söyliyeyim, yoksa,benim gerçek peygamber olduğumu onlar mı söylesin?" deyince Ebu Cehil bu ikinsini imkansız gördü.Çünkü,taş parçaları cansızdı.nasıl konuşacaktı.Mucize gerçekleşti ve taşlar şehadet getirdi.Ebu Cehil ,öfke ile onları yere çarptı.
Bu manevi hakikatların lezzeti, akla aykırı olmasa idi bunca mucizeye ihtiyaç olur mu idi.
Akıl, aklı uygun olan her şeyi sağa sola çekmeden mucizeye ihtiyaç duymadan kabul eder.
Sen herkesin gidemediği bu akla uymayan yolu , bahtı yaver uyanık kişilerin gönüllerinin yolu olarak gör.
Mucizelere inanmayanlar cansız şeylerin inlemesini seslenmesini inkar ederlerse de kıyamette onların elleri ile ayakları böyle bir şeyin olacağına tanıklık eder.
Allah insana aklı, fikri,kıyas delil asasını ,Hakkı hakikatı bulsun diye verdi,insan onu başka türlü kullanmaya başladı öfkeye kapıldı da o asayı kendisini verene vurdu.

KAZA/KADER

Kaza,Allah Teala'nın tüm eşya hakkında verilmiş hükmüdür/kararıdır.
Kader ise, kendileri hakkında hükümleri belli olan suretlerin ,varlık aleminde belirip açığa çıkma olayında , zaman ve mekanın Hakk tarafından belirlenmesidir.Şu halde kazanın eşya üzerindeki hükmü, yine eşyanın istidat ve kabiliyetine bağlıdır.(Bu durumda kader, kazanın teferruatı, detayı, açılımıdır.)
Bina inşa eden mühendis binlerce malzeme kullanır.Her malzemenin kalitesi, niteliği ve özelliği ayrıdır.Bu özelliklerden her biri mühendisebilgi verir.Örneğin salona döşeyeceği ahşap parkeyi banyoya döşeyemez.Ahşap döşeme hakkındaki bilgiyi ya da hükmü yinre ahşap döşemenin kendisinden almıştır.İşte bu hüküm kaza; yerli yerine döşemek ise , ahşap parkenin kaderidir.Kaza, kader sırrının kendisidir.
Hüküm veren hakim, aslında meselenin aslına bağlıdır ve bu meselenin delillerine , özellik ve niteliklerine göre gerekli hükmü verir.Hükme konu olan kimse ise, yapmış olduğu iş ve eylemlerle hakimin hükmüne tesir eder.
Hüküm veren hakim karar verdiğinde (suçun gereği ne ise , ona göre karar verdiği için)önce kendisi bu kararı vermeye mahkum olur.(Daha sonra da suçluyu mahkum eder)
Kader sırrını bilmek , bilgilerin en üstünüdür.Allah onu yalnız ca "tam marifet" sahibi olan kullarına bildirir.Çünkü kader sırrını bilmek sahibine tam bir rahatlık ve huzur verdiği gibi, şiddetli bir azabın da kaynağıdır.Bu nedenle kader sırrını bilmek , sahibini bir çelişkinin içinde bırakır.
Kaderin nasıl gerçekleşeceğini bilmek ancak zamanı geldiğinde tadılarak/yaşanarak veya zevkle eldeedilir.

RIZKI SADECE MADDESEL BOYUTTA ANLAMAMAK GEREKİR

"Allah kiminize keminizden daha bol rızk verdi.."(Nahl16/71) buyrulmuştur.Rızkı sadece maddesel olarak algılamamak gerekir.Rızkın birkısmı ruhsaldır.(İlahi ilimler, ruh ile ilgili manevi ilimler gibi).Birkısmı da maddidir(Bedenle ilgili çeşitligıdalar gibi).
Allah Teala varlıkların istediği bu rızkı , belirli bir miktar üzerine indirirB miktar ise halkın istidat ve kabiliyeti ile orantılıdır.
Çünkü "Allah,her şeye yaratılışının hakkını verdi"(Taha 20/50)

ŞEHİT BEBEK:BEDİRHAN MUSTAFA KARAKAYA

Dün annesi ile birlikte şehit olan ve bugün tüm medyada müşterek haberi olan bir şehit Bedirhan.Masum bakışlarına  Adnan Yücel’in bir şiiri yakışır. “Gözleri şiir yazan çocuklar” diye. 

 

 Oturdum kıyısına bir çocuğun

Gülüşü çığlık mıydı

Haykırması susmak mı bilinmez

Nasıl da büyümüştü zamansız

Sabır çatlamıştı pembe yüreğinde

Direnen bir ananın kucağında babasız

Daha yürümeyi bile bilemeden

Tarihin öznesi olmuştu apansız

 

Ey gözleri şiir yazan çocuklar

Dünya nasıl yenik ve yaralı

Yorgun düşmüş avuçlarınızda

Bir tek sizin gülüşünüz var onu güldürecek

Bir de filiz veren tohum elleriniz

Bugünün yorgun ayaklarını

Yarının güzel sabahlarına götürecek
Medyanın bu haberle alakalı tavır ve yorumlarına irkildim.Müşterek olarak bir şey demek istiyorlar:Vurun,kırın,dökün.Acaba muhtemel bir seneryo mu?insanımızı birbirine düşürmekle alakalı.Ortak tavır alacaksak öncelikle Terör örgütüne 5000 tır dolusu silah verip Kandil'de onları eğiten ABD yi öncelememiz gerekmez mi?
Ne mutlu şehit oldun Bedirhan.ve şimdi bir cennet delikanlısısın.Bizse hergün kahrolmaktayız.ve ümmeti bu sarmaldan çıkartacak,perdeleri yırtarak hakikatları gösterecek ve adaleti tesis edecek bir kurtarıcı beklemekteyiz. 

SOLCULAR FİLİSTİNE NİÇİN GİTTİLER ?

1960 LI YILLAR VE 70 Lİ YILLARDA SOLCU,Komünist dediğimiz gençler Filistin'e giderek oradaki kamplarda silah eğitimi görürlerdi.Bunu emperyalist tutum sergileyen Amerika'ya karşı yaptıklarını belirtirlerdi.Eğer bu özveriyi Filistin halkının özgürlüğü uğruna  yapmışlarsa bugün bunu alkışlamak gerekir.Çünkü Filistin gerçeğine o yıllar yabancı kalan bir ülke yönetimimiz vardı.GEnçler sömürüye karşı çıkmışlardı.Ancak, bu kamplardan elde edilen kabiliyeti Ülke içinde adam kaçırma yahut, banka soyma şeklinde, askere silahla karşılık verme gibi kanuna aykırı bir ttum içinde sunma,kutsal amacı gölgede bırakmış ve kendilerine anarşist denmiştir.Bugün filistin davasına biz cek/cak la bakıyoruz.ihlaslı bir davranış sergilemiyoruz.Ticaretimiz tam gaz."Bebek katili" lafı bile uzun zamandır Başkan'ın ağzından çıkmıyor.Acaba "Dünya beşten büyüktür" demenin zorluğumu bizleri yutkunduruyor.

CEK CAK LAR ÜLKESİ

Yenisistemin Başkan'ı yüz günde yapılacak işleriaçıklayacak imiş.Eyvallah.Kardeşim,Cenab-ı Hakk sana 16 yıldan ber imkan verdi.bu söylenilenler 16 yılda yapılmamışsa ,yüz günde nasıl yapılabilir? Her kes bu soruyu soracak.
Niyyet !Niyyet! Niyyet.
Mesnev-iŞerif de zikredilen hikayeler içinde buna en uygunuHz.Süleyman'ın padişahlık tacı ile aralarında geçen konuşma olsa gerek.
Başına koyduğu tac eğrilince Hz.Süleyman eliyle doğrultur.Tac yine eğilir.Hz.Süleyman tekrar doğrultur ama biraz sonra tekrar eğilir.Bir kaç kez tekrar eden bu hal üzerine Hz.Süleyman "Ne oluyor ?" diye tac'ına sorar.Tac dile gelir :"Ey Süleyman sen kalbinidoğrult!".Hz.Süleyman7ın kalbindeki konu ne ise tevbe eder.Sonrasında Tac dosdoğrukalır.Bu sefer Hz.Süleyman eliyle mekanik olarak tacını eğriltir.Tac kendi kendine doğrulur.
Sorunun nerede olduğu anlaşılır.

ALLAH TEALA KİMSEYE ZULMETMEZ

Bizler dünyaya geldiğimizde çocukluğumuzu,gençliğimizi ve tüm hayatı nasıl ve ne şekilde geçireceğimizi bilmeyiz.Bu bilgileri yaşayarak elde ederiz.Ama Yüce Allah , bizim dünya hayatımızı da ahiret hayatımızı da bilir.Çünkü O'nun için zaman ve mekan yoktur.O'nun için her şey ezelde olmuş bitmiştir.Ve bizler, yukarıda belirttiğimiz gibi O'nun nazarında doğmuş,yaşamış, ölmüş ve ahiretteki yerimizi almışızdır.
Değişik birifade ile ,Yüce Allah, yarattığı kulunun nasıl bir hayat süreceğini bilir.Yani aklını, iradesini nasıl çalıştıracağını, dolayısıyla inançlı-inançsız, çalışkan-tenbel, asi- itaatkar olacağını ve bunun gibi hallerin tümünü bilir.
Bu bilişini de bizim O'na verdiğimiz bilgi ile eldeeder.Bu bilgi bizim yaşantımızdır.Yani bizim yaşantımız O'na bu bilgiyi verir.Sanki bizim yaşantımızla alakalı her şey filme alınmışs ve ana bilgisayar'a(lehvi mahfuz'a)çok önceden yüklenmiş gibidir.Bizler ancak kendi kendimize eziyet ederiz).
İsimlerimin eçığe çıkması nedeniyle oluşan bütün fiillerin/iş,hareket ve eylemlerin hepsi Bizdendir.Ancak isimlerimizin varlıklardaki tecellisi olmasa fiillerimizin oluşması mümkün olmayacağından , açığa çıkan fiillerin hepsionlardandır.Bunun böyle olduğunukabul etmekte hem Bizden hem deonlardandr.Çünkü Biz ve onlar tek şeydir.Biz Hakk'ın zat mertebesi, onlar/halk ve tüm varlıklar ise, Hakk7ın isim vesıfatlar mertebesidir.
Eğer onlar bizden değilse
(Onlar bu gerçeği anlayıp kabul etmeseler bile)
ŞüphesizBiz onlardanız.
(Yani onlar bu gerçeği bilseler de bilmeseler de Hakk'ın kayıtsız ve sınırsız vücudu; onların bedenleriyle mükemmel ve tam olarak açığa çıkmış veonlardan görünmüştür.)
Şu halde ey Allah'ın dostu!
Busır,kader sırrıdır.Çünkü sen bir fiilin gerçekleşmesi için fail/işleri yapan birilerinin varlığının zorunlu olduğunu vefakat hakikatta yapan ve yaptıranın alanın ve verenin Hakk olduğunu anladın.Böylece
İş de meydana çıktı,
Şüphe yok ki tek denilen Zat(isim ve sıfatları ile tecelli edince ) çift olarak açığa çıktı.(Füsusül Hikem-fassı Lut)

ALLAH ADAMLARININ KONUMU/HALİ/TASARRUF YETKİSİ

Cenabı Peygamber kendisine yönelik ilahi emri şu şekilde ifade eder:"Ben, bana ve size ne yapılacağını bilmem.Ben ancak bana, vahiy yoluyla bildirilenlere uyarım"(Ahkaf 46/9)
Bu nedenle Allah Resulü , kendisine ne emredilmişse onun hükmüne uyar; çünkü O' nun için , ilahi emirlere uymaktan başka çıkar bir yol yoktur.
O'na açıkca tasarrufda bulunması emredilirse tasarrufda bulunur.Ola kitasarrufda bulunması konusunda serbest bırakılırsa tasarrufda bulunmamayı tercih eder.Çünkü marifet konusunda en üst bilgiye sahip olanlar peygamberlerdir.
Bağdatlı Şeyh Şibli'nin oğlu Ebu Suud, öğrencilerine şöyle demiştir:
"On beş yıl oluyor ki, Yüce Allah bana tasarruf etme yetki ve yeteneğini verdi.ama ben bu yeteneği zarafet icabı hiç kullanmadım."Bu söz gerçekten naz ehline yakışan bir dille söylenmiştir.
Arif olan kişi , himmetiyle alemde tasarrufda bulunduğu zaman bunu, kişisel tercihiyle değil,ancak ilahi emirle ve zorunlu olarak yapar.
Peygamberlik makamı tasarrufda bulunmayı gerektirir.Çünkü peygamberlik, o kula Allah tarafından verilen birgörevdir.Bu görevin yerine getirilmesi , kullar tarafından kabul görmesi, Allah dininin kabulü için gereklidr.Budurum veliler için böyle değildir
Resul tasarrufu açık olarak talep etmez.Çünkü kavmine karşı merhametlidir.Onların yok olmasına neden olacağından , apaçık mucize şeklindekitasarruflarından kaçınır.Böylece onların hayatta kalmalarını sağlar.
Çünkü bir topluluğa açık olarak gösterilen mucize neticesinde bir kısmı inanır, bir kısmı hasedlerinden dolayı inanmaz,reddeder,sihirdir derler.Ancak kalbinde iman denilen bir nur ile bakanlar mucizeyi kabul ederler.