Birinci rivayet damda deve arayan kişi hadisesidir.
ikinci Rivayet ise şudur: Sarayın üst katında oturuyordum.Birden gözüme sarayın bahçesinde bulunan bir fakir gözüme ilişti.elindeki kuru ekmeği ıslatıp tuza bandırarak yiyordu.Yemeğini bitirinceye kadar gözüm onda idi.Akabinde birazcık su içti Sonra sarayın avlusunda uykuya vardı.Hizmetçilerimin birini göndererek uyanınca fakiri bana getirmelerini, sarayın sahibinin kendisiyle konuşmak istediğini iletmesi için gönderdim.Adam"Bismillah, ya Allah, tekkeltü alellah, La havle ve la kuvvete illa billahil -aliyyil-azim"(Allah'ın adıyla ya Allah, Allah'a güvenip dayandım, güç ve kuvvet yalnız yüce ve azamet sahibi Allah'ındır.)diyerek yerinden doğruldu ve gelip huzuruma girdi.Beni görünce selam verdi, ben de selamını aldım.Sonra oturmasını emrettim.Bir kenara oturdu.Rahatlayıp kendine gelince:
-"Ey fakir, aç iken o kuru ekmeği yedin.Peki doydun mu?
"-Evet"dedi.
"-İstekli bir şekilde suyu içtin.Peki kandın mı?"diye sordum
"-Evet"dedi.
"-Sonra gamsız ve kedersiz bir halde uyudun.Peki dinlenebildin mi?diye sordum
"-Evet "dedi.
Bunun üzerine ben kendi kendimi kınayarak :"Ey Nefis!Bir kimse gördüğün ve duyduğun şu şeylere kanaat edebildikten sonra artık ben dünyayı ne yapayım?"dedim ve tevbe edip Allah'a döndüm.Gün bitip gece olunca yünden bir elbise giydim, başıma da yünden bir başlık geçirerek yalınayak saraydan çıktım ve Allah Teala'ya yöneldim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder