Seyyidü’ş-şeyh Tâceddîn ez-Zâkir rahimehullâhü teâlâ vefât ettiği gece
arkadaşlarına dedi ki:
“27 sene yanımı yere koymadım. Bil ki kim sâlihlik iddiasında bulunûr (da)
seherleri özürsüz uyursa, o yalancıdır”
“Tûl-ı emel (uzun vâdeli hülyâlar), insanı âhiret tedârikinden meşgûl eylediğinden
bir felâket ve müşrikler ahlâkındandır. Uzun hülyâlarla ömrünü sarf-ı dünyâya, âhiretten
uzaklaşması en ziyâde mezmûm (yerilmiş) bir haslettir. Ama sûret-i meşrûada (meşrû bir
işte) çalışması ayrıca bir ibâdet ve ebnâ-i cinsine (insanlara) menfaat etmek (fayda
sağlamak) umûr-ı âhiretten mâduddur (âhiret amelinden sayılmıştır). Âhireti unutturur.
İkincisi hevânıza ittibâdır (nefsin istekleri peşinde koşmaktır). Zîrâ hevâya ittibâ etmek
(uymak) Hakk’ı kabûlden men eder” dediği mervîdir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder