Ariflerden biri der ki;"
Abdal taifesinden olmak istersen huyunu çocukların huyuna çevir.Çünkü çocuklarda beş haslet vardır ki onlar büyüklerde olmuş olsa idi abdalden olurlardı:
1. Çocuklar rızk için endişelenmezler
2. Hastalandıklarında Yaradan'larından şikayetçi olmazlar
3. Yemeği topluca yerler
4. Birbirine düşman olduklarında çabucak barışırlar
5. Korktuklarında gözlerinden yaşlar boşanır
ÖJmer b.Abdülaziz gibi yöneticilerin biri, Harem bölgesinde diğeri de Harem dışında olmak üzere iki çadırda ikamet ettikleri anlatılır.onlar namaz kılmak veya başka bir taat işlemek istediklerinde Harem'de olan çadırlarına girerler.Bunu , Mescid-i Harem'in fazilyetine riayet etmek için yaparlardı.Fakatü yemek, konuşmak ve benzeri bir hususlar için Harem dışındaki çadırlarına çıkarlardı.
Hz.Mevlana efendimiz Mesnevi-i şerifde buyurur:
"-Velilerin gönüllerindeki mescid
Herkesin secde yeridir, orada Allah vardır
İinsan yapısı olan mescid mecazdır, bu bir hakikat
Ermişlerin gönüllerinden başka hakiki mescid yoktur
Hakikatin Suskunluğu
Kan ve ter içinde kalmış hakikatin
suskunluğunda,
Duyulan tek şey: sessiz seyirler.
Kuşatılan Mescid-i Aksa mıydı,
Yoksa esir alınmış vicdanlarımız mı?
Ezan kubbelerde göğü titretirken,
Saflarda birbirine uzanamayan titrek
eller,
Hakikati söyleyemeyen diller...
Ey cihanı kul olarak emanet alan bizler,
Zulmün tebliğcisi değil,
Hakkın sesine boyun eğenler olmalıydık.
Elbet nuru tamamlayan Rab,
Ya uykusunda unutulanları,
Ya da geçmişten geleceğe seslenenleri
çağırır.
Uyanın...
İçinizdeki köhnemiş benliklerden,
Körpe tohumla, Mutlak’tan yeniden
yeşerin.
Taha Emre Onaran
TÜRKİYE'DE SELEFÎ YAYILMACILIĞI:
Teolojik Kökenler, Bölgesel Dinamikler ve Çözüm Önerileri
Salafist Expansionism in Türkiye:
Theological Roots, Regional Dynamics, and Policy Recommendations
H. Ali ERDOĞAN | İlâhiyatçı Yazar
ÖZET
Bu çalışma, Türkiye’de son yıllarda sosyal medya, yayınevleri ve denetimsiz dinî yapılanmalar aracılığıyla etki alanını genişleten Selefî din anlayışının teolojik temellerini, bölgesel yoğunlaşma biçimlerini ve toplumsal barışa yönelik tehditlerini analiz etmektedir. Literalist (zahirî) ve tekfirci bir metodolojiyi benimseyen bu anlayış, kendisini “saf İslam” olarak konumlandırarak Türkiye’nin tarihsel Mâtürîdî-Eş‘arî ve tasavvufî dindarlık geleneğini “bid‘at”, modern anayasal düzeni ve laikliği ise “küfür” ve “tâğut” olarak nitelendirmektedir. Makale, öncelikle Selefî söylemin merkezinde yer alan tekfir mekanizmasını ve “öteki” inşasını, klasik İslam mezhepleri tarihî perspektifinden hareketle ele almaktadır. Ardından, Türkiye’deki Selefî hareketlerin Yalova, İstanbul (Esenyurt, Sultanbeyli), Gaziantep, Hatay, Konya ve Bingöl gibi bölgelerdeki karakteristik dağılımını ve bu dağılımın arka planındaki sosyolojik nedenleri incelemektedir. Ayrıca, dijital radikalleşme süreçleri ve geleneksel tarikat yapılarıyla yaşanan gerilimler üzerinde durulmaktadır. Çalışma, nihayetinde, bu radikal eğilimlere karşı eleştirel düşünceyi, makâsıdü’ş-şerîa (dinin maksatları) perspektifini ve tarihselci okumayı merkeze alan özgürlükçü bir din eğitimi modeli ile devletin denetim mekanizmalarının etkinleştirilmesini öneren stratejik çözümler sunmaktadır.
Anahtar Kelimeler: Selefilik, Tekfir, Radikalleşme, Bölgesel Dinamikler, Din Eğitimi, Türkiye.
GİRİŞ
Türkiye, uzun bir tarihsel süreçte Mâtürîdî kelâmı, Eş‘arî yansımaları ve özellikle tasavvufî pratiklerle şekillenmiş kendine özgü bir İslam anlayışı ve dindarlık modeli geliştirmiştir. Bu model, genellikle esnek yorumlara, toplumsal uzlaşıya ve devletle barışık bir din algısına dayanmaktadır. Ancak, küreselleşme, dijital iletişim ve bölgesel istikrarsızlıkların da etkisiyle son yıllarda, bu geleneksel yapıyı temelden hedef alan literalist ve dışlayıcı bir Selefî söylem Türkiye’de etkinlik kazanmaya başlamıştır. Bu söylem, kendisini Hz. Peygamber ve ilk üç neslin (selef-i sâlihîn) din anlayışının tek mirasçısı olarak sunmakta ve bu anlayışın dışında kalan tüm tezahürleri “sapkınlık” olarak damgalamaktadır.
Selefiliğin Türkiye bağlamındaki en kaygı verici yönü, sadece teorik bir tartışma olarak kalmayıp, modern ulus-devlet aygıtlarını, demokratik meşruiyeti ve toplumsal çoğulculuğu radikal bir şekilde reddeden siyasi bir söyleme dönüşmesidir. Bu çalışma, Türkiye’deki Selefî yayılmacılığını üç ana eksende incelemeyi amaçlamaktadır: (1) Bu hareketin teolojik ve fıkhî arka planını, özellikle tekfir doktrini ve “el-velâ ve’l-berâ” (dostluk ve düşmanlık) prensibi üzerinden analiz etmek; (2) Hareketin Türkiye’deki bölgesel dağılımını, sosyolojik temellerini ve örgütlenme stratejilerini haritalandırmak; (3) Bu radikal eğilimlere karşı hem eğitim politikaları hem de hukuki-idari düzenlemeler bağlamında çözüm önerileri sunmaktır.
1. TEOLOJİK BİR SİLAH OLARAK TEKFİR DOKTRİNİ VE “ÖTEKİ” İNŞASI
Selefî ideolojinin en belirgin ve toplumsal etkisi en güçlü unsurlarından biri, tekfir (bir Müslümanı dinden çıkmakla itham etme) doktrinidir. Bu doktrin, basit bir dini tartışmanın ötesine geçerek, siyasi muhalefetin ve şiddetin meşrulaştırıldığı bir zemin işlevi görür. Selefî literatürde tekfirin teorik çerçevesi, genellikle Muhammed b. Abdilvehhâb’ın yazıları ve onun takipçilerinin eserleriyle şekillenmiştir. Bu çerçeveye göre, “hâkimiyet” kayıtsız şartsız yalnızca Allah’a aittir. Buradan hareketle, beşeri kanun koyma yetkisini elinde bulunduran modern parlamentolar, bu kanunlara uyan yargı organları ve bu süreci meşrulaştıran seçimler, “Allah’ın hakkını insanlara vermek” olarak yorumlanır ve dolayısıyla “şirk” olarak değerlendirilir.[1]
Bu teolojik argüman, “el-velâ ve’l-berâ” prensibiyle birleştiğinde sonuçları daha da ağırlaşır. Bu prensibe göre, gerçek bir Müslüman, Allah’ın dinine muhalif olan herkese ve her şeye karşı düşmanlık beslemek, ona dostluk göstermemekle yükümlüdür.[2] Bu ikili doktrin altında, laik bir hukuk sisteminde çalışan hakimler, savcılar, memurlar, askerler ve polisler, “tâğutun sisteminin” bir parçası olarak görülür ve potansiyel olarak “kâfir” ilan edilirler. Selefi yoruma göre, bu kişilerin yaptıkları işin mahiyetinden haberdar olmamaları (“cehalet”), genellikle bir mazeret (özür) olarak kabul edilmez. Bu yaklaşım, modern devletle her türlü işbirliğini ve onun kurumlarında görev almayı dinen caiz olmayan bir eylem haline getirir ve geniş bir toplum kesimini “öteki” ve “düşman” kategorisine yerleştirir.
Tekfir mekanizması, aynı zamanda geleneksel İslam yorumlarına yönelik de aktif biçimde kullanılır. Türkiye’de yaygın olan tarikatlar, türbe ziyaretleri, mevlid okuma gibi tasavvufi pratikler, “bid‘at” ve hatta “şirk” olarak itham edilir.[3] Böylece Selefî söylem, sadece laik kesimlere değil, aynı zamanda geleneksel Sünni Müslümanlara da yönelik bir dışlama ve ayrıştırma politikası izler. Bu radikal dışlayıcı söylem, şiddeti “cihat” adı altında kutsayabilmekte ve hedef seçilen “öteki”ne yönelik eylemleri meşrulaştırabilmektedir.
2. TÜRKİYE’DE SELEFÎ YAPILANMALARIN BÖLGESEL VE KARAKTERİSTİK DAĞILIMI
Türkiye’de Selefî eğilimler homojen bir dağılım göstermemekte, belirli sosyolojik, coğrafi ve tarihsel faktörlere bağlı olarak belli merkezlerde yoğunlaşmaktadır. Bu dağılımı anlamak, sorunun mahiyetini ve potansiyel risk alanlarını görmek açısından kritiktir.
· Yalova ve Çevresi: İdeolojik Aşılama Merkezi: Yalova, özellikle Körfez köylerinde, Türkiye’deki Selefi hareketin en organize ve “ilmî” iddiası yüksek kanadının merkez üssü olarak öne çıkmaktadır. Bu bölge, çoğunlukla Arap dünyasından gelen ve kendilerini “âlim” olarak tanıtan şahısların kontrolündeki özel medrese ve yurtlar aracılığıyla bir nevi “ideolojik aşılama” işlevi görmektedir. Denetimden uzak bu yapılar, düzenli ders halkaları (halaqāt) ile öğrencilere katı bir Selefi akide ve fıkıh eğitimi vermektedir.[4]
· İstanbul (Esenyurt, Sultanbeyli, Başakşehir): Dijital ve Ekonomik Örgütlenme: İstanbul’un hızlı kentleşen ve göç alan bu ilçeleri, Selefî yapılanmaların daha şehirli ve modern bir görünüm kazandığı alanlardır. Örgütlenme, geleneksel medreselerden ziyade sosyal medya platformları, YouTube kanalları, profesyonelce hazırlanmış yayınlar (kitap, dergi) ve “holdingleşme” eğilimindeki ticari şirketler üzerinden yürütülmektedir. Bu yapılar, anonimlik avantajını kullanarak hücresel bir örgütlenme modelini benimseyebilmekte ve ekonomik güç elde ederek faaliyetlerini finanse edebilmektedir.
· Sınır Kentleri (Gaziantep, Hatay, Şanlıurfa): Lojistik ve Güvenlik Riskleri: Suriye iç savaşı başta olmak üzere bölgesel çatışmalarla fiziksel ve ideolojik bağları bulunan bu şehirler, Türkiye’deki Selefi radikalleşmesi açısından en yüksek güvenlik riskini barındıran bölgelerdir. Bu iller, hem ideolojik olarak yakın gruplardan etkilenmeye hem de çatışma bölgelerine yönelik lojistik destek veya foreign fighter (yabancı savaşçı) temininde geçiş güzergâhı olmaya müsaittir.
· Konya ve Bingöl: Gelenekselden Kopuş ve Radikalleşme:
Geleneksel dini yapıların güçlü olduğu bu şehirlerde, özellikle genç kuşaklar arasında tarikat yapılarının hiyerarşisi, kapalılığı veya siyasi tavrından memnun olmayan bir kesim, daha “sade”, “Kitap ve Sünnet’e dönüş” vaadi taşıyan ve kendisini “saf” İslam olarak sunan Selefi cemaatlere yönelebilmektedir. Bu, geleneksel aile ve cemaat yapılarında kırılmalara yol açan bir sosyolojik dönüşüme işaret eder.[5]
3. DİJİTAL RADİKALLEŞME: SOSYAL MEDYA VE GENÇLİK DEVRŞİRME YÖNTEMLERİ
Günümüzde Selefi grupların en etkin faaliyet alanı, geleneksel vaaz kürsülerinden ziyade dijital platformlardır. Sosyal medya, YouTube, Telegram ve WhatsApp gibi uygulamalar, “sanal medrese”lere dönüştürülmüştür. Bu platformlarda;
· Duygusal ve Estetik İçerikler:
Şehitlik temasını yücelten, çarpıcı görüntüler ve epik müziklerle (neşid) süslenmiş videolar,
· Basitleştirilmiş “Soru-Cevap” Formatları:
Karmaşık dini ve siyasi meseleleri birkaç dakikalık, kesin ve mutlak doğrular sunarak açıklayan kısa videolar,
· Karizmatik Figürler: Gençler üzerinde etkileyici bir hitabet gücüne sahip, Arapça terimleri sıkça kullanan “dijital vaizler” aracılığıyla içerik üretilmektedir.
Platform algoritmaları, benzer içeriklere ilgi gösteren kullanıcıları sürekli olarak daha radikal materyallerle buluşturarak “yankı odaları” (echo chambers) oluşturur. Bu sanal ortamda, kimlik arayışı içindeki gençlere sahte bir “kahramanlık”, “seçilmişlik” ve “aidiyet” duygusu aşılanır. Süreç içinde gençler, ailelerinden, geleneksel toplumsal çevrelerinden ve farklı fikirlere maruz kalma imkânından koparılır, tekfirci ve dışlayıcı bir zihin dünyasına hapsedilir.
4. GELENEKSEL TARİKATLAR VE SELEFÎ ÇATIŞMASI
Selefî yayılmacılığının hedefinde sadece laik sistem değil,Türkiye İslam anlayışının asırlık taşıyıcıları olan tarikatlar ve tasavvufi gelenek de vardır. Selefiler, veli kültü, türbe ziyareti, rabıta, zikir meclisleri gibi uygulamaları Kur’an ve Sünnet’te açık bir delili olmayan “bid‘atler”, hatta şirk unsurları olarak görürler.[6] Bu eleştiri, bazen tarikatların siyasi nüfuz arayışları veya “mehdileşme” eğilimleri gibi haklı eleştirilerle de kesişebilir. Ancak Selefi söylem, bu eleştiriyi tüm geleneksel dindarlığı geçersiz kılmak ve kendisini “tek doğru adres” olarak konumlandırmak için kullanır. Bu durum, yerel dini dokuda derin çatışmalara ve dini otorite mücadelelerine yol açmaktadır. İlginç bir paradoks olarak, her iki yapı da (aşırılıkçı Selefi gruplar ve denetimsiz tarikatlar) zamanla holdingleşme eğilimi göstermekte, ekonomik kaynaklarını şeffaf olmayan yollarla elde etmekte ve devletin denetim mekanizmalarını zorlayan özerk alanlar yaratmaktadır.
5. STRATEJİK ÇÖZÜM ÖNERİLERİ: ELEŞTİREL AKLI MERKEZE ALAN BİR DİN EĞİTİMİ
Türkiye’de Selefî radikalizmine karşı etkili olabilmek için, sadece güvenlik odaklı tedbirler yeterli değildir. Zihniyet dönüşümünü hedefleyen, uzun vadeli ve çok boyutlu bir strateji geliştirilmelidir.
· Din Eğitiminde Paradigma Değişimi:
Zorunlu ve seçmeli din eğitimi müfredatı, metinlerin lafzî/literalist yorumundan, onların tarihsel bağlamını (sebeb-i vürûd), evrensel ahlaki ilkelerini (makâsıdü’ş-şerîa) ve yoruma açık alanlarını (ictihad) vurgulayan bir yaklaşımla yeniden yapılandırılmalıdır.[7] Eleştirel düşünce, felsefi sorgulama ve karşılaştırmalı din çalışmaları, din derslerinin ve ilahiyat fakültelerinin merkezine yerleştirilmelidir.
· İlahiyat Fakültelerinin Rolünün Güçlendirilmesi: İlahiyat fakülteleri, Selefi literalizmine karşı tarihselci, eleştirel ve felsefi okumaları teşvik eden birer entelektüel merkez haline getirilmelidir. Modern İslam düşüncesi, kelam, tasavvuf ve mezhepler tarihi dersleri güçlendirilmeli, öğrencilerin tek tip bir yoruma mahkûm olmaları engellenmelidir.
· Denetim ve Şeffaflık: Dini dernek, vakıf, yurt ve medrese adı altında faaliyet gösteren tüm yapıların mali kaynakları, eğitim içerikleri ve eğitmen kadroları sıkı bir devlet denetimine tabi tutulmalıdır. Yabancı kaynaklı finansman ve personelin faaliyetleri titizlikle izlenmelidir.
· Alternatif Dini Söylem ve Sanatsal Dil Geliştirme: Devlet ve sivil toplum kuruluşları, radikal propagandaya karşı, kapsayıcı, barışçıl, akıl ve vicdanla uyumlu bir din dilini ve estetiğini sanat, sinema, edebiyat ve dijital medya aracılığıyla yaygınlaştırmalıdır. Dinin şiddetle değil, hikmet, güzel öğüt ve estetik duyarlılıkla temsil edilmesi teşvik edilmelidir.
SONUÇ
Türkiye’de yükselen Selefî yayılmacılık, basit bir “yabancı ideoloji” ithali sorunu değil, dini metinlerin tarihsel ve kültürel bağlamından koparılarak donuklaştırılması, siyasallaştırılması ve toplumsal ayrışmanın aracı haline getirilmesi sorunudur. Din, yanlış ve sağlıksız yorumlandığında, toplumsal barışı tahrip eden bir enerjiye dönüşebilir. Türkiye’nin kendi dini geleneğinde mevcut olan akılcılık (Mâtürîdîlik), hoşgörü (tasavvuf) ve toplumsal uzlaşı kapasitesi, bu radikal dalgaya karşı en güçlü panzehirdir.
Devletin bekası ve toplumsal huzur için, “hayat iman ve cihattan ibarettir” diyen dışlayıcı ve çatışmacı anlayışlar yerine; aklı, adaleti, merhameti ve kamu yararını (maslahat) esas alan, Cumhuriyet’in kazanımlarıyla barışık, çoğulcu ve özgürlükçü bir dindarlık modelinin kurumsallaştırılması hayati bir zorunluluktur. Bu da ancak köklü bir din eğitimi reformu, etkin denetim mekanizmaları ve kapsayıcı bir kültürel politika ile mümkün olacaktır.
DİPNOTLAR
[1] Muhammed b. Abdilvehhâb, Keşfü’ş-şübehât, thk. Ali b. Muhammed el-Fakîh, Dârü’l-Âsıme, 1414, s. 25-30.
[2] Bu konudaki klasik Selefi eserlerden biri için bk. Süleyman b. Sehmân en-Necdî, el-Hedyetü’s-seniyye ve’t-tuhfetü’l-vehbiyye, Mektebetü’r-Rüşd, 1417, s. 45-50.
[3] Bu eleştirilerin özetlendiği bir çalışma için bk. Nâsıruddîn el-Elbânî, Risâletü’t-tekfîr, el-Mektebetü’l-İslâmiyye, 1404, s. 15-20.
[4] Ahmet Gökbel, Modern Türkiye’de Dini Gruplar ve Siyaset, Grafiker Yayınları, Ankara 2021, s. 118-125.
[5] A.g.e., s. 130-135.
[6] Ebü’l-Feth eş-Şehristânî, el-Milel ve’n-nihal, çev. Mustafa Öz, Ensar Neşriyat, İstanbul 2015, I, 130-135.
[7] Fazlur Rahman, İslam ve Çağdaşlık: Bir Zihni Mirasın Dönüşümü, çev. Alparslan Açıkgenç - M. Hayri Kırbaşoğlu, Fecr Yayınları, Ankara 1990, s. 180-185.
KAYNAKÇA
Elbânî, Nâsıruddîn. Risâletü’t-tekfîr. el-Mektebetü’l-İslâmiyye, 1404.
Gökbel, Ahmet. Modern Türkiye’de Dini Gruplar ve Siyaset. Ankara: Grafiker Yayınları, 2021.
İbn Abdilvehhâb, Muhammed. Keşfü’ş-şübehât. thk. Ali b. Muhammed el-Fakîh. Dârü’l-Âsıme, 1414.
Rahman, Fazlur. İslam ve Çağdaşlık: Bir Zihni Mirasın Dönüşümü. çev. Alparslan Açıkgenç - M. Hayri Kırbaşoğlu. Ankara: Fecr Yayınları, 1990.
Sehmân en-Necdî,Süleyman b. el-Hedyetü’s-seniyye ve’t-tuhfetü’l-vehbiyye. Mektebetü’r-Rüşd, 1417.
Şehristânî, Ebü’l-Feth. el-Milel ve’n-nihal. 2 cilt. çev. Mustafa Öz. İstanbul: Ensar Neşriyat,
Mal ile cihad, can ile cihaddan önce zikredilmiştir.(Enfal 72).Ayette malla cihadın,nefisle cihaddan önce zikredilmesi , belki de malla cihadın daha çok olduğu , ihtiyacı daha iyi gördüğü içindir. Çünkü mal ile cihad olunmaksızın canla cihad düşünülemez.Ayete belağat açısından en aşağı olandan başlayıp en yüce olana doğru yükselme uslubu mevcuttur. Bunun içindir ki tasavvuf büyükleri şöyle demişlerdir:" Malı feda etmek tevhid'i efal mukabilidir.canı(vücudu feda etmek tevhid-i zat mukabilidir."
nEFSİN HIYANETİ, ŞERİAT VE TARİKATIN HUDUTLARINI AŞMAKTIR.şU YEDİ ŞEYE UYMANIN YEDİ ŞEY DOĞURACI SÖYLENMİŞTİR:
1- Nefse uymak pişmanlığı doğurur.Nitekim Allah Teala Kabil'in Habil'i öldürme hadisesinde şöyle buyurmuştur:"Nefsi onu kardeşini öldürmeye çağırdı( o da nefsine uyarak) onu öldürdü.. ve pişman olanlardan oldu"(Maide 5/30-31)
2- Şehvetlere uymak , küfrü doğurur.Allah Teala şöyle buyurur: "şehvetlerine uydular.Onlar kötülük yani küfür bulacaklardır (Meryem 19/59
3- Hevaya uymak Hakk'dan uzaklaşmaya sebeb olur. Alla hTeala Belam hakkında şöyle buyurmuştur:"Heva ve hevesinin peşine düştü .Onun durumu tıpkı şu köpeğin durumuna benzer(Araf 7/176 Hak'dan uzaklık ve bayağılık konusunda köpeğe benzetilmiştir.
4- Firavuna tabi olmak dünyada suda boğulmaya , ahirette ise ateşte yanmaya sebeb olmuştur.Alla hTeala buyurmuştur:Onlar, Firavunun emrine uydular..Firavun onları ateşe götürür"Hud 11/96-98
5- Sapık öndere tabi olmak , hasret ve üzüntü doğurur.Nitekim Allah Teala buyurmuştur:"İşte uyulanlar, uyanlardan uzak durdular..Böylece Allah, onlara işledikleri bütün fiilleri hasretler(pişmanlık kaynağı olarak) gösterir. Onlar, ateşten çıkacak değillerdir"
6- Peygamber SAV muhabbet(tabi olmak), Allah tarafından sevilmeye sebeb olur.Nitekim Allah Teala buyurmuştur:"De ki : Eğer Allah'ı seviyorsanız , bana tabi olun ki Allah da sizi sevsin(Ali imran 3/31)
7- Şeytana tabi olmak kişiyi cehennemlik eder.Allah Teala buyurmuştur:"Şüphesiz kullarım üzerinde senin bir hakimiyetin yoktur. Ancak azgınlardan sana uyanlar müstesna.Muhakkak ki cehennem onların hepsinin buluxma yeridir".(Hicr 15/42-43
Bir haberde Efendimiz SAV şöyle buyurmuştur:
Allah Teala şöyle buyurdu:"Güçlü adama de ki:"gücün ve kuvvetin seni ucb'e(kendini beğenme illetine) düşürmesin.Seni ucbe düşürüyorsa haydi o zaman ölüme karşı gel." Alime de ki :" İlmin seni ucbe düşürnesin.Ucbe düşürüyorsa hadi o zaman ecelinin ne zaman olduğunu bana haber ver." Zengine de şöyle söyle: " Zenginliğin seni ucbe düşürmesin Ucbe düşürüyorsa haydi bakalım mahlukatımı bir defacık olsun ,doyur"
SALTANAT KISIRDIR.ÇOCUKLARI HİÇ OLMAMIŞTIR
Yüksek yeri mesken edinenleri bekleyen tehlike çoktur.Çünkü göz önündedir.çıkış uzun sürsede iniş süratli ve tehlikelidir.Sevmediklerinin kellesini teslim ettikleri Bostancıbaşılar zaman zamanda Sultanın kellesini almışlardır.Hayatı ,İhtiyarlara sormak lazım derler.Çünkü onlar,dünyanın tüm alayişlerini görmüş olsalarda aynı cümle ile özetlerler:"Göz kırpmak süresi kadar"Efendimiz,Hz.Cebrail'e sormuş:"-Bu Kur'an ayetlerini nasıl alıyorsun"Cevap :"Yeşil bir perde arkasından veriliyor".Efendimiz devamla:"Aç Bak".Sonrasında hz.Cebrail,Kur'an ayetlerini kendisine verenin Cenab-ı Peygamber'in nuru olduğunu görüyor.
Bu hakikatten dolayı olsa gerek Dörtyol'da medfun Kırklardan Murtaza Aziz (vefatı 1946)hazretleri'nin kabir kitabesinde GELEN BİR GİDEN BİR KALAN BİR BU BİR GİZLİ SIR ibareleri yazılı .MÜRŞİD-İ KAMİLLERDE GÖZÜKEN CENAB-I PEYGAMBER OLMASIN? Çünkü,İlk yaratılan Nur'un o olduğu ifade buyurulur.AZİZLERİMDEN Hasan Efendi hazretlerinden duymuştum:(Turgut Özal'ı kastederek):MÜRŞİT kuvvetli olursa,müridi Cumhurbaşkanı dahi olsa o makamı terketmeksizin sülukunu tamamlatır(yahut irşad eder).
"Allah (c.c) ,Adem'in hamurunu 40 gün yuğurdu","Alemi altı günde yarattı"kelamlarında bir anda olmak usulü yok ki "teenni"yavaş yavaş gerçekleşme var.Ancak,Esmai Hüsna'nın ahirindeki isim "ES SABUR"olduğundan Hz.google okulunun müdavimleri bu noktada sabırsızlar.Kemalatın en zirvesi Efendimiz'de tecelli ederken 571 senesinin öncesinde dünyaya gelenler bu lütuftan niçin mahrum kaldılar"sualini soracaklara da bir cevap bulmak gerek.AZİZİMİN fem'i saadetlerinden
İNSANIN İHTİYAÇ DUYDUĞU ÜC İNSAN.ARKADAŞ-SIRDAŞ-AYNAKİTAPLAR MI ?HİTAPLAR MI ?1980 VE ÖNCESİ HUKUKÇULARININ OFİSLERİNDE HUKUKA AİT KİTAPLAR BULMAK MÜMKÜN.DAHA SONRASINDAKİ NESİLLER MESLEĞİ İNTERNET ÜZERİNDEN YÜKSEK MAHKEME İÇTİHATLARIYLA MESLEĞİ SÜRDÜRÜYORLAR.HELE YENİLER TAMAMIYLA ELLERİNİN ALTINDA KANUN KİTAPLARI DAHİ OLMAKSIZIN HER ŞEYİ İNTERNET ÜZERİNDEN ÖĞRENMEYE ÇALIŞIYORLAR.
Düşünüyorum.Büyükler son devir olduğunu ifade ediyorlar.Her ne kadar,Devletin görevi,bireylerinin maddi ve manevi ihtiyaçlarını gidermek ise de,Manevi sahadaki açlığı giderici kitapları ,harf devrimi suretiyle günlük hayattan çıkarttıysa da,iç dünyanın eğitiminin kitaplarla olmayıp kitap mesabesinde olan insanlarla devam ettiği gerçeğini önleyemedi.İnandıklarını yaşayan kişilere karşı bir takım suçlamalarla cezai takibatlar yapsa da Turuk-u Ali kutup yıldızları ile devam etti.Halende devam etmekte ancak devam eden kitaplar değil hitaplar.Hayırlı Haftalar
Latife mahiyetinde,naz ve niyaz makamında söylerler KÜRTTEN OLMAZ EVLİYA-KOMAYIN AVLUYA.
