HİKMET NEDİR?

Hikmet iki türlüdür:1-Konuşulup anlatılan hikmet ki  şeriat ve hakikat bilgisidir.2-Sükut geçilen,anlatılmayan hikmet ki bu da avam alimlerin kendileri için zararlı ve helak edici olacağından gerektiği şekilde muttali olamadıkları hakikat sırlarıdır.

Bir rivayete göre Efendimiz (sav)bazı sahabeleri ile Medine sokaklarından geçerken bir kadın Allah aşkına evine gelmelerini rica etti.İçeri girdiklerinde ,etrafında çocuklarının oynamakta olduğu alevli bir ateş gördüler.Kadın:”Ey Allah’ın Resulü ! Allah mı kullarına daha çok acır, yoksa ben mi çocuklarıma daha çok acırım!” dedi.Peygamber (sav)Tabi ki Allah acır, O Erhamürrahimin’dir” cevabını verdi.Bu cevabı alan kadın şöyle dedi:”Ey Allah’ın Resulü ! benim şu çocuklarımı ateşe atacağımı düşünebilir misin?”.,Hz.Peygamber :”Hayır”deyinceKadın:”Öyleyse kullarına, beni şu çocuklarıma acıdığımdan daha fazla acıyan Allah kullarını nasıl ateşe atabiliyor?” diye sordu.Ravi diyor ki:”Bunun üzerine Hz.Peygamber ağlamaya başladı ve bana böyle vahyediliyor”buyurdu.

HİKMET NEDİR?

Hikmet gönülde bir nûrdur. Hikmetin semeresi, fevz ü felahtır (kurtuluştur). Ve

buyurmuştur ki:

“Mü’minin matlûbu (amacı) hikmettir ve münâfığın matlûbu şehvettir” Ve

buyurmuştur ki:

“Hikmet mü’minin yitiğidir, onu kande (nerede) bulursa alır”

Hikmet, ilm-i ledünnîdir ki ilhâm-ı Rabbânîdir.

Hikmet kalb-i ârifte (Allah -c.c.- dostunun kalbinde) bir noktadır.

Hikmet, kemâl-i fehm ve firâsettir (mükemmel bir anlayıştır).

Hikmet, tekellümde (konuşmada) isâbet kılmaktır ki Hak ile nâtık (konuşan) ve

Hak ile sâkıt (susan) olmaktır.

Hikmet, hazâin-i kalb-i İlâhîdir (Allah’ın -c.c.- kalp hazîneleridir).

Gönülde şehvet (olması) hicâb-ı hikmettir (hikmete engeldir).

Kalbin zulmeti, şehvettir ve nûr ve huzûru hikmettir. Cihânda bir mekânda nûr ile

zulmet cem’ olmaz (ışık ile karanlık bir arada olamaz). Hikmetle şehvet bir gönülde cem’
olmaz.

Şehvetleri terk olan hikmetlere mâlik (sâhip) olur. Re’su’l-hikme (hikmetin başı)

Hakk’a mülâzemettir. Terk-i şehvet-i zînet (süslenme şehvetini terk etmek) hikmettir.
Alâmet-i hikmet kıllet-i ekl ve şurb ve menâmdır (hikmetin belirtisi az yemek, içmek ve
uyumaktır). Ve samt-ı müdam (sürekli susmak) ve hâceti miktarı kelâmdır yeteri kadar
konuşmaktır). Ve gönülde Mevlâ’ya teveccüh-i tâmdır. Alâmet-i hikmet Hakk’a tevekkül
ve tefvîz ve teslîm ve rızâdır. Ve halka hüsn-i hulk ile tevâzû (alçakgönüllü olmak) ve
rıfk ü müdârâdır (idâre etmek). Hikmet kendinden ekbere (büyüğe) teslîm olmaktır ve
esğara (küçüğe) ta’zîm (hürmet) ve şefkât kılmaktır. Hikmeti nâ ehline ehil olmayana)
söylemek hikmete zulümdür. Hikmete zulüm etmek büyük hatâdır. Zîrâ ki o zâlimin
hasmı Hüdâ’dır.
Hikmeti ehline söyle ve nâ ehlinden hıfz eyleye (koruya