Mümin korku ve ümit arasında (beynel havfi ver reca) olmalıdır.Yerine getirdiği amellerinden dolayı Rabbinin rahmetini ümit edecek ve kusurlarından dolayı da O' nun azabından sakınacaktır.Bir de reca(ümit) olması gereken sınırını aşacak olursa , güven haline gelir.Havf(korku) olması gereken sınırı aştığında ise ümitsizlik(iyas) halini alırki her ikiside küfürdür.Bu bakımdan ikisininde dengede tutulması gerekir.Efendimiz SAV buyurmuştur: " Müminin korkusu ile ümidi terazide tartılacak olsaydı, dengede kalırlardı"
Yaptığın taat ve ibadetlere güvenme, Günahın varsa eğer, O'nun feyzinden ümidini kesme.
İyi kork.zira O'nun kahrı kıyaslanabilir değildir. Gönlün gayet hoş olsun , çünkü O'nun lütfu sayıya sığmaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder