Rivayet edilir ki Peygamber SAV , oğlu İbrahim'i defnedince kabrinin başında durup şöyle söyledi:
"Oğulcuğum! Kalb üzülür, göz yaşarır.Fakat Rabbimizi kızdıracak bir sözde söylemeyiz.Şüphesiz biz Allah'a aidiz ve şüphesiz O'na döneceğiz. Oğulcuğum! Rabbim Allah'tır, dinim İslamdır, babam da Allah'ın peygamberidir de".
Bu durum karşısında sahabe ağladı, ağlayanlardan sbiriside Hz.Ömer idi.Hz.Ömer'in sesi iyice yükselince ; Hz.Peygamber ona döndü: "-Seni ağlatan nedir ey Ömer?" diye sordu.O da: " Ey Allah'ın Resulü ! Henüz büluğ çağına ermediği ve amelleri yazılmaya başlamadığı halde şu oğlunuz, sizin gibi birisinin tevhidi telkin etmesine ihtiyaç duyuyorsa, hem büluğa ermiş ; hem de amelleri yazılıp duran ve sizin gibi bir telkincisi olmayan Ömer'in hali nice olacak?.
Bu söz üzerine Hz.Peygamber ve sahabiler ağlamaya başladı.Bunun üzerine Cebrail a.s "Allah iman edenleri dünya hayatında da ahiret hayatında da sağlam sözle tespit eder"ayeti(İbrahim suresi 27) ayetiyle geldi.Hz.Peygamberin bu ayeti okuması üzerine herkes memnun oldu, gönüller sükunet buldu ve Allah'a şükrettiler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder