İnsan (için) günâh-ı kebîreyi (büyük günâhları) irtikâb (işlemek) korkusundan
günâh-ı sağîrenin (küçük günâhların) semtine uğramamak lâzımdır. Çünkü nefs ahkâm-ı
şer’iyyeyi (şeriatı) ihlâle (çiğnemeye, helâl görmeye) azdan başlar. Gittikçe cüretlenir ve
hırslanır. Bir halde ki (sonunda) kebîreler (büyük günâhlar) gözüne hiç görüneceği bir
dereceye (kadar) varır ki dîn-i mübîni bütün bütün inkâra cüret eder. Ve bundan sonra her
ne söylense dinlemek ihtimâli kalmaz. Bu hâl, her zaman fâsıklarda binlerce görülmüştür
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder