Kuss bin Sâide (ö. 600) ve Eksem bin Sayfî (ö. 612 m. [?]) yevmen mine’l-eyyâm
(günlerden bir gün) sohbet ederler iken, denî âdemde (alçak bir adamda) uyûbdan ne
miktar buldun (sayı olarak ayıpları ne kadar buldun?) dedikde
“Muhatâp olan nev-i insanda müşâhade olunan uyûb ve kusurun tâdâtı (insanda
görülen kusur ve ayıpların sayılması) mümkün değildir. İnsanda bir haslet vardır, istîmâl
ederse cem’i’ uyûbdab sâlim ve müberrâ olur (insanda bir özellik var, onu kullanırsa
bütün ayıplardan kurtulur). O haslet hıfz-ı lisandır (dilini tutmaktır)” buyurdular
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder