O yokluk çölünden ,şu görünen aleme özlemler çeke-çeke ,bölük bölük kervanlar gelmede .Bu çölden her akşam ,her sabah kervan üstüne kervan geliyor.Geliyor:Biz geldik,nöbet bizim .artık sen git diye bizim yerimizi yurdumuzu alıyor.Çocuk akıl gözünü açtı mı baba tecze pılısını pırtısını kağnıya yüklüyor.Oradan bu yana bir ana cadde var.Oradan buraya geliyorlar,buradan oraya gidiyorlar.İyice bak ta gör.oturmuşuz da otururken gidiyoruz.biz yeni bir yere gidiyoruz.Sermayeni bugün için değil ,ileride bir şey yapmak için biriktirir,hazırlarsın.A yola tapan!Yolcu ona derlerki ,yol alışı,gidişi ileriyedir.Gönül perdesi ardından da bıkmadan usanmadan,soluktan soluğa hayal sürüleri gelmektedir.O düşünceler ,hep bir fidanlıktan gelmeseydi,nasıl olurdu da hepsi de bölük bölük gönül kaynağına koşmada.Testilerini doldurup ta giderler,boyuna belirirler meydana çıkarlar,gizlenirler izleri belirmez.Düşünceleri gökyüzünün yıldızları bil.Bir başka göğün çevresinde döner onlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder